Blog

08 okt / Herfst

Afgelopen woensdag (6 oktober) verscheen mijn laatste column voor het Nederlands Dagblad.
Gezien alle warme reacties, heb ik besloten om (bij wijze van uitzondering) de column ook op mijn weblog te plaatsen, zodat iedereen die hem gemist heeft hem alsnog kan lezen.

Ik loop naar de Faculteit der Sociale Wetenschappen. Na dagen van dikke grauwe bewolking schijnt er een waterig zonnetje.
Plotseling vallen de eerste oranjerode bladeren van de bomen. Ik kijk omhoog en strek m’n armen uit. M’n hand vangt een verkleurd blad op.
Het is herfst
, denk ik. Herfst…
Het begint weer te waaien en te regenen. Te stormen en te vriezen. Er moet worden gewerkt, de verwarming moet aan worden gezet en het zomerse optimisme vervliegt nog sneller dan het dalen van de temperatuur.
Voor wie van mist en koele nachten houdt is de herfst wellicht geweldig, maar ik word altijd wat gedeprimeerd van het seizoen. Het academische jaar begint weer, ik word een jaar ouder, de zomervakantie blijkt altijd duurder uitgevallen dan begroot, m’n agenda slibt in recordtempo dicht en tot overmaat van ramp moet ik weer jassen en truien aan. Dat laatste vind ik wellicht nog het ergste.

Maar deze herfst is alles anders. Deze herfst is alles erger, chaotischer ook. Het seizoen is begonnen zonder dat we er erg in hadden. Ja, de herfst heeft het land overvallen, overmeesterd, eer we het woord nazomer in de mond hebben kunnen nemen.
Door de formatieperikelen, de schimmige beelden van Chileense mijnwerkers, de onophoudelijke stroom (seks)schandalen uit de Rooms-Katholieke Kerk en het tot aan het bot verdeelde CDA (wat een soap!), is de zomer vetrokken zonder dat ik hem ook maar gedag heb kunnen zeggen.

“Dag zomer, dag,” fluister terwijl ik het oranjerode blad tegen m’n gezicht druk. Ik ruik de geur van vocht en verrotting.
Zelfs Prinsjesdag, altijd toch een feestelijke gebeurtenis, kon deze keer geen soelaas bieden. Hare Majesteit ’s bibberende en bevende troonrede leek eerder een grafrede. Achteraf gezien was dat nog maar het begin. CDA, VVD en politieke debutant PVV hebben hun akkoorden gesloten en gaan ‘Nederland Nederlandser maken’. Lees: rigoureus kaal snoeien. Alsof het niet erg genoeg is dat de bomen hun blad verliezen, moeten de takken er ook nog af.

Niet alleen staat Nederland op de vooravond van de minst tolerante en meest xenofobe regering in haar geschiedenis, ook zal er harder dan ooit worden bezuinigd. Alsof het uitbreken van de herfst niet erg genoeg is, wordt de burger bang gemaakt met geruchten over dubbele dips en doembeelden van ontzagwekkende overheidstekorten. Nee, daar wordt Nederland nou bepaald vrolijker en gezelliger van.
De VVD, partij van asfalt en egoïsme, heeft de hardwerkende burger echt op het oog wanneer zij spreekt over de hypotheekrenteaftrek als was hij de nieuwste iphone en over de pensioenen als zijnde het grootste virus. Wie zijn vingers bij de akkoorden af gaat likken? Ik heb geen idee. Zonder dat ik de precieze details ken weet ik nu al dat ik, als jonge vrouwelijke allochtone gehandicapte-studente met huurhuis, er op de meeste terreinen er in ieder geval niet op vooruit zal zijn. En dan ben ik nog niet eens een rokende ambtenaar met werkende partner en regelmatig zieke kinderen. Dan ben ik, kortom, nog niet eens een gewoon mens. Want dat de burger er niets van voelt, is natuurlijk onzin. Snijden in eigen vlees betekent snijden in de welvaartstaat en dus snijden in iedereens vlees! Maar ja, zo zien de heren Wilders, Rutte en Verhagen dat natuurlijk niet. Die zien alleen enge moslims, glimmende wegen en winst ondanks verlies, zelfs al moet je daar een man (en principe) als Ab Klink voor opofferen. Alles voor de goede zaak.
Ja, het zijn onrustige tijden. De bladeren vallen van de bomen en ik rits m’n jas dicht. Er staat een boel te veranderen. Ook voor het Nederlands Dagblad. Dus toen ik een aantal weken geleden werd gebeld met de mededeling dat dit helaas mijn laatste column is, moest ik wel even slikken. Ik schreef en schrijf graag voor u en had deze column met veel plezier door gezet. Maar helaas, het heeft de redactie niet anders behaagd.
Het waait, het stormt en de bladeren vliegen op. Dus ik zeg: “Dag zomer, dag…”
Dag lieve lezer, dag.

1 Comment

Geef een reactie

X