Blog

29 sep / Help, ik ben een feminist (m/v)

Help, ik ben een feminist

Ik ben sinds kort lid van Opzij.
Dat was zo’n blad dat je als rechtgeaarde christen niet hoorde te lezen. Veel te anti-man, te activistisch en zeker te seculier.
Maar nu ik m’n leven toch al flink op de schop heb gegooid en in het door godverlaten Leiden woon (maar 6 kerken op een inwonertal van 117.914 – hoe verzin je het?) kon een abonnement op het Dolla Mina-blad er ook nog wel bij.
Ik ben namelijk, dames en heren, een feminist.
Althans, dat is wat boze tongen beweren.
Dit komt omdat ik af en toe spreek over kwesties die women issues worden genoemd.
Women issues. Gelijke kansen op de arbeidsmarkt, gelijke lonen, de (onderdrukte) positie van de vrouw in de Derde Wereld, de rechten van moeders, seksisme, het gebrek aan vrouwelijke bewindspersonen … het zijn geen zaken die de mensheid aangaan zo lijkt men te denken, het zijn slechts kwesties waar vrouwen zo nodig over moeten zeuren en klagen.
Ik heb eerlijk gezegd al moeite met de term lesbisch. Voor mij betekent dat een vrouw die op vrouwen valt.
Maar ik voel me geen vrouw-vrouw, voel me misschien sowieso niet zo’n vrouw.
Liever duik ik met tien mannen de kroeg in, dan met twee (bloedmooie) vrouwen op een beauty farm rond te lopen.
En ik prefereer een debat met statige heren in pak, dan een vrouwenreis naar de Dominicaanse Republiek (iets wat ik overigens afgelopen december heb gedaan en ik kan u vertellen; ik werd er gek van, daar zit je dan aan de rand van een zwembad over drukke kinderen en een tweede verbouwing te praten).
Met de term feminist heb ik zo mogelijk nog minder.
Beelden van chagrijnige boze mannenhaters dringen zich onmiddellijk aan me op. Evenals venijnige tantes die drukker zijn met onderling gekwel dan een gezamenlijke vuist tegen de manheid te maken.
Eigenlijk is dat sowieso het grootste probleem van de feminist: het genderstereotiepe denken.
Ik gruwel van de seksistische beelden die mannen van vrouwen hebben, maar walg evengoed van de nadruk op het vrouw-man-zijn van de klassieke feminist. Zijn we exact hetzelfde en moeten we alles kunnen wat de andere sekse doet? Of zijn we wezenlijk anders (en daardoor ook wezenlijk beter, leuker, mooier, vredelievender) als vrouw? Dat is de decennialange discours in de feministenwereld.
Ik ben geen man. Voel me geen vrouw. En heb niets in dit debat te zoeken. Maar ja, ik praat over vrouwen, ik strijd voor de rechten van vrouwen en val ook nog eens op vrouwen, dus… tijd voor het label feminist en de Opzij.
Over de Opzij gesproken, dat is toch wel een Libelle-light. Zoetsappige artikeltjes over relaties en scheidingen, boek- en kunstrecensies met een opvallende vrouwelijke focus, columns die nog geen deuk in een pakje boter slaan… Het enige wat politiek is zijn de interviews met vrouwelijke Kamerleden en bewindspersonen. Nu hebben we er van die laatste categorie in Nederland bedroevend weinig, dus dat wordt nog een probleem met de bladvulling straks.
Waar blijft de inhoud? Er is geen vrouwenblad dat ik lees. De Opzij nu dus wel, maar dat is het ook niet. Als dit de kroon is op het feminisme in Nederland, dan is het zeer, zeer karig gesteld met dat feminisme – maar ja, dat wisten we eigenlijk al. Nederlandse vrouwen zijn immers net prinsesjes aldus Elma Drayer, ze maken zich haast nergens druk om.
Je merkt dat de Opzij-redactie zo bang is voor het beeld van de boze feministische vrouw dat ze maar vooral hele lieve, hele aardige, vrolijke, bloemrijke, gezellige ‘mijn man werkt parttime en zorgt voor m’n kind!’ artikelen kiest.
Ondertussen leven we in de trieste werkelijkheid dat wanneer ik twitter over de tientallen vrouwelijke presidenten in Derde Wereldlanden, ik tientallen agressieve reacties van mannen krijg.
Bizarder nog is dat wanneer ik vrouwen oproep te werken, m’n mannelijke volgers nog veel vinniger worden. Zou ik hen de schuld geven van het dieptrieste lage aantal vrouwen in de Nederlandse top (het duurt nog zeker 28 jaar voordat 30% van de professionele top in Nederland uit vrouwen bestaat en van de 716 zittende bestuurders en commissarissen zijn slechts 66 vrouw – dit heb ik overigens wel uit Opzij, waarvoor dank) en pleiten voor het Amerikaanse quotasysteem dan zou ik een orkaan aan geïrriteerde reacties op m’n dak halen, want dat is positieve discriminatie, dat mag niet. Mannen hebben het al zo moeilijk in het huidige ‘ik-ben-vrouw-en-heb-je-niet-nodig’-systeem.
Maar roep ik vrouwen op om zelf de mouwen uit te steken dan worden mannen ook nerveus.
‘Wat is er mis met thuisblijven om de kinderen op te voeden?! Dat is ook werk!’
En ja, voor kinderen zorgen is ook werk! Onbetaald werk. Ondergewaardeerd werk. Afhankelijkheidmakend werk. En werk dat sommige mannen wel heel goed uit komt, want terwijl vrouwlief zich stort op het welzijn van hun kroost, kunnen zij zich mooi op hun carrière storten. Ondertussen gebruiken al die academisch-geschoolde vrouwen (60% op de universiteiten is vrouw) hun hersencapaciteiten nog slechts voor het bedenken van educatieve puzzeltjes of het berekenen van de juiste hoeken en maten van het knutselwerkje.
Nee, ik vind het maar niets om feminist zijn.
Ik maak me druk over de positie van religieuze minderheden en migranten, homo’s, maatschappelijke kwesties, ontwikkelingshulp, het milieu, de Arabische lente (zomer en herfst, het lijken ondertussen de vier seizoenen van Vivaldi wel), de Nederlandse politiek en ja, dus ook vrouwen die meer dan de helft van de wereldbevolking uitmaken. Het zou mooi zijn als ik niet de enige was. Als je geen vrouwenblad hoefde te lezen om onderwerpen die interessant zijn voor vrouwen tegen te komen. Om opiniebladen en kranten te hebben die niet alleen de bekende rechtse mannelijke gezichten laten zien maar ook een aantal pittige dames naar voren schuiven. Beter nog: wat zou het mooi zijn als de positie van vrouwen net zo goed een ‘mannenonderwerp’ werd. En diezelfde rechtse mannen zich af en toe druk maakten over de massale verkrachting van vrouwen in Kongo die in de mijnen werken om hun blackberry’s en iPhone’s te produceren. Zijn we ook een heel eind.
Ja beste heren jullie hoeven niet opzij, zodat wij (zeg ik dit echt?) zusterstrijders jullie voorbij kunnen stormen. Gewoon naast elkaar of samen, lijkt me ook wel wat (als we maar niet samen in bed hoeven te liggen, baas in eigen kruis!)

6 Comments
  • Tineke

    Ik heb vroeger, in de zeventiger jaren, vaak Opzij gelezen.
    Ik was, en ben, christen, en hoor bij een denominatie die soms vrolijk-orthodox wordt genoemd.
    Ik las ook Anja Meulenbelt, en meer feministische literatuur.

    Mijn indruk is dat Opzij veel braver en veel meer een ‘vrouwen’blad is geworden, niet meer zo strijdbaar.

    Zeker weet ik het niet; ik krijg zondag na de dienst een aantal nummers van iemand, dus zal ik dan eens kijken.

    Feminist ben ik denk ik nooit geweest; wel van de opvatting dat mannen en vrouwen er samen uit moeten komen, zowel privé als in de maatschappij, zonder er van te voren van uit te gaan dat iemand iets wel of niet zal kunnen vanwege zijn of haar sekse.

    Zoals een vriendin die meekreeg dat meisjes geen wiskunde kunnen.
    We hebben allebei wiskunde gestudeerd; in het gezin waar ik uit kwam was dat normaal, gezien mijn middelbare schoolloopbaan.

    Maar zoals je zelf aangeeft, er zijn heel andere terreinen waar veel onrecht is; en daar houd ik me op mijn bescheiden manier meer mee bezig door bijvoorbeeld Stopthetraffik te steunen, en vergelijkbare initiatieven.

    Samen strijden voor recht en gerechtigheid, om het maar eens positief te formuleren.

    Beantwoorden
  • Jan Hamer

    Ik heb niets tegen feministen, alleen vind ik wel dat ze soms wat te ver gaan. Ik kreeg eens een rapport terug van de secretaresse waarin ze de door mij gebezigde term manuren had veranderd in mensuren. En ook het woord timmerman kon geen genade vinden in haar ogen, timmer was een beter woord. Dat gaat mij toch echt te ver en denk ik, heb je niets beters te doen om je in te zetten voor de rechten van de vrouw?

    Beantwoorden
  • Ineke Evink

    Ach, what’s in a name. Ik ben af en toe heel feministisch (als christen), altijd al geweest. Maar gedram heb ik nooit kunnen uitstaan. Ergo: sluit je nooit aan bij een groep, zeker niet zo’n diffuse als ‘feministes'(of meervouds-n?).
    Opzij is imho zelden de moeite waard om los te kopen, laat staan een abonnement op te nemen. Lees gewoon lekker Historisch Nieuwsblad, pak af en toe een Elsevier en wissel die tijdig af met weer een ander (serieus) opinieblad.
    Trouwens, ook ik ga liever stappen met tien mannen dan met twee vrouwen!

    Beantwoorden
  • Irma

    tja Opzij is ook niet meer wat het was!
    beetje slappe hap maar dat het feminisme vandaag de dag ook; onder de koffie gisteren op het werk ( ziekenhuis); peuterpraatjes………… zucht. Nooit eens ff een lekker minidebatje. Dat moet dan maar in de avond uren

    Beantwoorden
  • Irma

    maar………….dank zij het feminisme van de jaren 60- 70 is er wel het een en ander verbeterd mensen. En dat zijn we al zo gewoon dat we niet meer zien wat het opgeleverd heeft

    Beantwoorden
  • Ruben Hadders

    Leuk stuk, goed geschreven!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X