Blog

23 apr / Gestrand, gemarteld en vergeten

We kennen allemaal de verhalen van de gezonken boten van migranten die vanuit Afrika Europa proberen te bereiken. Minder bekend zijn de tientallen doden die in doorreislanden in het Midden-Oosten vallen. Het wordt hoog tijd dat daar verandering in komt.
Gestrand, gemarteld en vergeten

Op 3 oktober 2014 zonk een schip voor het Italiaanse eiland Lapedusa. 363 slachtoffers, wanhopige bootmigranten uit Sub-Sahara Afrika lieten het leven. De meeste van hen kwamen uit Somalië en Eritrea.
Het was het hoogste aantal doden tot nu toe. En tegelijkertijd waren de 363 lijken die als donkere luciferhoutjes op de blauwe golven dreven of volgezogen vastzaten in het ruim, maar een fractie van het echte aantal grensdoden, zoals deze slachtoffers fort Europa worden genoemd. In diezelfde maand stond het totaal grensdoden al op 19.524 (sinds 1988). Een aantal dat na elk bootongeluk of fatale grensoversteek verder oploopt.

Terwijl de Europese Unie door mensenrechtenorganisaties met de rapporten over de fatale gevolgen van Europa’s keiharde migratie- en illegalenbeleid om de oren wordt geslagen, druppelen wekelijks de persberichten van Human Rights Watch mijn inbox binnen. Niet over de dodelijke gevolgen van Fort Europa (die rapporten zijn er ook genoeg), wel over de afschuwelijke positie van vluchtelingen aan de andere kant van de Middellandse Zee. Vluchtelingen die Fort Europa proberen binnen te komen, maar in het Midden-Oosten stranden.

Wie de rapporten en persberichten leest en zich in doorreislanden als Tunesië, Libië, Soedan, Egypte, Qatar, Saoedi-Arabië of de Verenigde Arabische Emiraten verdiept, begrijpt niet waarom nog steeds zoveel mensen de oversteek naar Europa wagen.

Zo vond er afgelopen 14 maart een bijeenkomst van de VN Mensenrechtenraad plaats waarbij 24 landen Egypte en Soedan op het matje riepen vanwege de afschuwelijke martelingen van vluchtelingen die daar door mensenhandelaren plaatsvinden. Lokale politie en soldaten kijken doodleuk toe, zonder in te grijpen.

Aanleiding voor de bijeenkomst was het Human Rights Watch-rapportLees het rapport hier. ‘I just wanted to lie down and die’ , over de mensenhandel en marteling van Eritreërs in Soedan en Egypte. Sinds 2010 zouden Egyptische mensenhandelaren Eritreërs in de Sinaï-woestijn martelen voor losgeld. Vaak worden vluchtelingen verkracht of verminkt. In 29 gevallen stelden slachtoffers dat Egyptische en Soedanese veiligheidsofficiëren de mensensmokkelaars zelfs faciliteerden.

Alle migranten Israël uit

Uitwijken naar Egypte’s buurland Israël blijkt geen oplossing. Niet alleen worden deze illegale arbeidsmigranten uitgebuit, ook is Israël een nationale campagne begonnen om de vele tienduizenden Soedanese en Eritreëse vluchtelingen, gastarbeiders en illegalen zonder pardon uit te zetten. Van de 60.000 geregistreerde Afrikaanse migranten in Israël, komt 90 procent uit Eritrea en Soedan.

Doel is binnen twee jaar alle migranten het land uit te hebben. Omdat Israël geen (goede) politieke relaties met Soedan en Eritrea heeft, worden ze naar Oeganda gestuurd. Dat velen van hen geen Engels spreken en nog nooit van dit Afrikaanse land gehoord hebben, doet niet ter zake.

‘Zwart is zwart,’ zo luidde het simpele antwoord van een Israëlische medeweker van het ministerie van Toerisme toen ik hem ernaar vroeg. ‘Hadden ze maar niet moeten komen.’

Vluchtelingen zijn slachtoffer van tribaal geweld

We lezen verder. Illegitieme uitzetting van Somaliërs door Saoedi-Arabië en afschuwelijke uitbuiting van donkere arbeiders in de Arabische Golfstaten… het zijn de topjes van een eindeloze bloedige zandduin. Zelfs het hoegenaamd verlichte Libanon staat nu op de zwarte lijst van tientallen landen die hun burgers waarschuwen er niet aan het werk te gaan. Een logisch gevolg van een cultuur waarin iedere zwarte nog steeds gera, abeid of wasif wordt genoemd. Slaaf dus.

Gestrande vluchtelingen in Libië zijn ondertussen niet zelden slachtoffer van tribaal geweld. Zo werden Tawergh (de Libische donkere nazaten van slaven). na de val van de Libische dictator Moammar Khadafi door rebellengroepen aangevallen, opgedreven en uitgemoord. Door dezelfde rebellengroepen werd overigens geen onderscheid gemaakt tussen Tawergha en donkere arbeidsmigranten die in de afgelopen jaren naar Libië trokken om te werken in de olie-industrie. Deze arbeidsmigranten werden overvallen door de Arabische revolutie en het geweld en chaos dat daarna volgde. In veel gevallen is terugkeer naar “huis” onmogelijk door oorlog in het thuisland, etnische onrust of tribale conflicten in het huidige wachtland.

Vaak rest dan slechts de gevaarlijke oversteek naar een continent waar niemand op hen zit te wachten en ze niet zelden opnieuw ten prooi vallen aan mensenhandaren en fysieke en seksuele uitbuiting.

Het vluchtelingenprobleem stopt niet bij de Europese grenzen. Het begint al op het moment dat man, vrouw of kind zijn krakkemikkige onderkomen verlaat. Dit mondiale probleem vraagt om een mondiale aanpak. Meer nog, het wordt tijd voor een totaalplan voor de hoorn van Afrika, waar brooddood door overbevissing en het geweld van oprukkende jihadisten van alles beroofde mensen in bootjes drijft waar ze niet zelden de dood vinden als piraat of vluchteling – of slachtoffer worden van mensenhandelaren en raciaal geweld tijdens de lange weg naar zee.

Foto Monique Samuel (C)

Context: op de Gambiarivier steken dagelijks overbeladen bootjes over die niet veel verschillen van de houten bootjes vol vluchtelingen die regelmatig kapseizen op open zee. Deze “watertaxi’s” nemen honderd+ passagiers per keer mee. In werkelijkheid zouden deze boten niet meer dan dertig passagiers per keer mee moeten nemen. Mensen hangen aan de reling of verschansen zich in de buik van het schip. Vrijwel geen een van hen kan zwemmen. Om iets van het gevoel te ervaren op een wankel bootje een onzekere oversteek te maken, besloten mijn vriendin en ik mee te varen. In werkelijkheid benadert zo’n oversteek natuurlijk bija lange na niet de grote overtocht naar het Europese wasteland.

 

2 Comments
  • josbuysen

    dag Monique…lees alles met enthousiasme…maar elk van ons blijft zich conformeren aan de samenleving,waar we deel van uit maken…ondergetekende is ook ’n deel ervan…in mij is er onvrede,verwarring,woede,boosheid,ergernis,agressie,haat enz.enz. IK moet in de spiegel kijken en tot inzicht komen,dat het IK de oorzaak is van alle ellende op deze planeet…dit beseffen is “change” ,en dat kun je uitstralen naar de ander in onze Samenleving. Ook noem je ergens “Europese Unie” ,”Mensenrechtenraad”, “Verenigde Naties” ,die brengen ook Geen oplossing,alleen maar grotere verdeeldheid…Elk land in die organisaties bekijkt alles via ’n nationalistisch standpunt…IK ,WIJ..en verteerd door “geloof”….hoezo verwarring!!!!!!!!!!nog 1 mooi voorbeeld Monique: in het gebouw van de “Verdeelde Naties” in New York, zijn sinds de oprichting ca. honderduizenden verklaringen,redevoeringen gehouden…het is sindsdien alleen maar bergaf gegaan…de oplossing ligt bij ieder van ons….”When you understand yourself , you understand the other ,and out of that understanding comes “Compassion and Love”…al de rest is het verstevigen van het EGO , het verder wegzakken in de modder….de Orde,die er in het Universum is ,kijkt toe…………………………………………………………………

    Beantwoorden
  • janfreak

    Ik vermoed dat al deze ellende voortkomt op grond van verschillende godsdiensten. Moslims en Christenen maken daar elkaar af en zodoende zien velen geen andere mogelijkheid hun land te ontvluchten. Afrika is een rijk land met vele mogelijkheden en wanneer men de tolerantie op kan brengen naast elkaar in vrede te leven dan hoeft niemand te vluchten.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X