Blog

13 mei / Gescheurde Duct tape

Gescheurde Duct tape

‘De eenheid tussen man en vrouw is als twee stukken Duct tape,’ zei de godsdienstleraar met dikke buik en grijze haarkrans gedragen. ‘Twee stukken plakband die tegen elkaar aan zijn geplakt.’ Er viel een diepe stilte in de klas. ‘Weet iemand wat er gebeurt wanneer je Duct tape van elkaar los probeert te trekken?’ vroeg hij toen. We staarden naar het grauwe schoolbord en zwegen. ‘Het plakband scheurt en verliest z’n lijm. Het zal misschien nog wel een beetje kleven, maar goed plakken doet het nooit meer.’ De leraar knipperde onrustig met z’n ogen. ‘Scheiden is on-Bijbels. Wat God samenbrengt zal een mens niet scheiden.’ Was z’n glasheldere conclusie. Toen ging de bel en mochten we gaan.

De godsdienstleraar en predikant in wording, vertelde ons nog meer. Dat seks voor het huwelijk schadelijk is bijvoorbeeld. Vooral voor meisjes. Jongens zouden in hun hitsigheid meisjes bezwangeren en er dan snel vandoor gaan – het meisje reddeloos met baby achterlatend.

Ook zouden jongens in de roes van hun puberale hormonen de seksuele grenzen van het vrouwelijke geslacht soms niet goed aanvoelen. De seksuele ontwikkeling van een vrouw zou veel complexer en trager verlopen dan bij een man. ‘Wij krijgen op een dag een stijve en een natte droom, hè jongens?’ zei de leraar, die met de dag meer op een gereformeerde monnik ging lijken. ‘Seksualiteit overkomt ons. Op een dag krijg je een zaadlozing en ben je man.’ De jongens in m’n klas knikten instemmend. Ik staarde naar het plafond. Sinds wanneer maakte het verlies van 2 ml sperma je tot man?

‘Maar bij vrouwen ligt dit anders,’ vervolgde de docent met knipperende ogen. ‘Kennen jullie het verhaal van Doornroosje? Dit sprookje staat symbool voor de vrouwelijke seksualiteit. Jonge meiden zijn zich niet bewust van een seksuele belevingswereld. Zij weten niet welke geheimen het vrouwelijk lichaam voor hen heeft. Dit komt omdat de seksuele organen van de vrouw verborgen zijn. Net zoals de schone slaapster, slaapt zij en wacht zij op die ene kus die haar zal doen ontwaken. De vrouw is van zichzelf niet zomaar seksueel actief. Maar in het geval dat zij wel vroegrijp is, zien wij vaak dat er iets is gebeurd. Dat iemand haar vroegtijdig in haar slaap gestoord heeft. Niet waar, meiden?’ Er hing een doods stilte in het broeierige klaslokaal. Ik keek naar mijn vingers. Ik, Doornroosje? Ik wist de weg naar beneden al jaren te vinden. ‘Laten we galante prinsen zijn heren,’ zei de leraar streng. ‘Laten we geduldig wachten tot we een mooie vrouw hebben gevonden wier we op de juiste tijd hun seksualiteit mogen laten ontdekken.’ Toen ging de bel en mochten we gaan.

Naar de godsdienstleraar werd geluisterd. Hij was een van de oudste docenten op school, maar mateloos populair. Vooral bij de jongens, omdat hij hun taal sprak. Knipogend maakte hij grapjes over zijn tijd bij de politie. En met rode oortjes luisterde de klas naar zijn patrouilleverhalen in de hoerenbuurt van Arnhem. Deze leraar was overduidelijke een man. Een man die zijn echtgenote ‘moeder de vrouw’ noemde. Juist ja, ook in de klas. Ik was gewaarschuwd. Toch slikte ik zijn verhalen als zoete koek.
Ik mocht hem graag, maar zijn patriarchale denkbeelden hebben me geen goed gedaan. Ik was Doornroosje en had een verstoorde seksualiteit. Ik was schuldig want ik had de natuurlijke loop der dingen verstoord en mezelf uit mijn slaap ‘ontdekt’. Ik had me overgegeven aan lage lusten en mezelf gewekt. Ik had braaf moeten slapen, me nog eens om moeten draaien in mijn bed van dromen en me moeten wikkelen in de lome deken der verwachting, verlangend naar de prins op het witte paard. Nu was ik een stuk vrouwelijkheid kwijt en zou ik mijn meisjesachtige onbezonnenheid nooit meer terugvinden.

Door de jaren heen versleten deze denkbeelden. Wanneer ik terugdacht aan de lange monologen van mijn godsdienstleraar, haalde ik nog slechts stoïcijns m’n schouders op. Maar helemaal vergeten deed ik ze nooit. En trots zijn op m’n vrouwelijke seksualiteit, kon ik ook niet. Het was echter vooral het beeld van scheurende Duct tape dat me niet losliet. Het lostrekken van die twee stukken plakband achtervolgde me overal. Ik moet er vaak aan terugdenken nu tijdens de scheiding. Het lijkt wel alsof mijn hele lichaam in Duct tape gewikkeld is en de wereld die nu van mij lostrekt. M’n huwelijk zit onder m’n huid, kruipt door m’n lijf, jeukt in m’n diepste vezels. De pijn van het loslaten, de pijn van het losscheuren, want dat is het; een keihard losscheuren, is onbeschrijfelijk. Ik trek me los en de tape scheurt En oh God, wat doet het pijn om de scheuring in zijn ogen te zien. De radeloosheid, het totale verlies. De echte pijn komt nu pas. Het rouwproces zet langzaam in. In de drukte van studie, (media)optredens, boekpresentatie, scheiding en coming-out proces is amper ruimte voor de emotionele verwerking.
Maar uiteindelijk komt de onvermijdelijke pijn alsnog en voel ik me als gescheurde tape, plakloos, lijmloos, fladderend in de hete zomerwind. Verlangend naar een moment dat ik weer hechten kan.

Foto: Maurits Giesen (C) – mauritsgiesen.nl

9 Comments
  • Paul

    Een leraar die seksualiteit aan de orde stelde. Dat kan ik me niet herinneren. Of het moet bij biologie geweest zijn. Maar wat vertel je de leerlingen dan? Waarschuwen voor ongewenste zwangerschappen, dat is nog niet zo’n gek idee. Maar jonge mensen opzadelen met een schuldgevoel en seksualiteit direct verbinden aan zonde, schuld en schaamte – daar doe je meer kwaad dan goed mee. Dat beeld van die ducktape bevat een zekere waarheid. Maar het gaat volledig voorbij aan de pijn van scheiding en de moeizame, eenzame strijd. Hoe goed bedoeld ook, het laat geen enkel inlevingsvermogen zien, geen spatje compassie. Het is een keiharde ‘waarheid’ die geen begrip toont, niet van liefde en genade spreekt, voorbij gaat aan de gebrokenheid waarmee wij ALLEMAAL moeten leven. 
    En je hebt het weer pijnlijk mooi opgeschreven, Monique. Daar help je jezelf en veel anderen mee. Heel veel sterkte. 

    Beantwoorden
  • Arie Knoppert

    Een raar idee: dat je tien jaar jonger bent dan ik en dat er in jouw schooltijd nog steeds mensen rondliepen die denkbeelden uitdroegen zoals jouw godsdienstleraar deed. Als je zolang te horen hebt gekregen dat (homo)seksualiteit iets raars en vies en ook nog eens iets zondigs is, kan ik me goed voorstellen dat het je veel moeite heeft gekost om uit de kast te komen. Dat je dan aan jezelf gaat twijfelen of je wel oke bent zoals je bent. Als je in een omgeving was opgegroeid waar er meer op een opener manier naar dat soort dingen werd gekeken, had je misschien wel veel eerder voor je seksualiteit durven uitkomen, was je misschien ook niet zo snel in een heterorelaltie gestapt en had je nu niet met de gebakken peren gezeten.
    Zelf heb ik het idee dat homoseksualiteit iets is wat je hebt of niet, dat het niet een soort keuze is of zoiets. Je wordt niet zomaar op een dag wakker dat je denkt van: “kom, nou word ik eens homo”. Daarom word ik er nogal eens kriegel van als mensen gaan beweren dat ’t zonde is en dat God het allemaal niks vind en weet ik nogal wat meer. Wat schiet je er nu mee op om mensen in de hoek te zetten als vies en vreemd? Ben je dan soms een soort fabrieksfoutje van God? Zo lust ik d’r nog wel een paar… Dat is voor mij een zwak punt van religie: wanneer mensen elkaar met de bijbel in de hand gaan wijzen op mogelijke tekortkomingen. Zo van: God is liefde, voorbehouden de volgende uitzonderingen: punten 1 t/m 834…
    Dat je scheiding er trouwens emotioneel gezien nogal inhakt kan ik ook wel begrijpen. Als je twee jaar lang met iemand hebt samengewoond en je hebt lief en leed gedeeld dan is het moeilijk loslaten. Jaren geleden had ik ook een – korte – relatie die stukliep. Duurde wel even voordat ’t helemaal uit m’n systeem was. Toch kijk ik daar nu vrij makkelijk op terug. ’t Klinkt een beetje plat maar tijd heelt in dat opzicht inderdaad alle wonden. Om nog maar even op je ducttape verhaal terug te komen: dat tape is gewoon zulk mieters plakkend spul dat zelfs wanneer je het tig keer lostrekt, je er nog met gemak een boot mee bij elkaar kunt kleven. Dat het dus met jou ondanks deze moeilijke periode weer helemaal goed gaat komen, is voor mij dan ook zonder twijfel!

    Beantwoorden
  • C.

    Openhartig, dapper, mooi beschreven.
    Gods nabijheid gewenst, ‘zusje’.
    “Met mijn God beklim ik de hoogste muur.” Ps. 18,30.
    You never walk alone.

    Beantwoorden
  • David

    Ik zit hier heel stil achter mijn laptop en voel verdriet. Wat heb je dat pakkend en aangrijpend opgeschreven!

    Beantwoorden
  • Tineke

    Aangrijpend hoe jij kunt schrijven!
    Ik ben wel redelijk behoudend christelijk opgevoed, maar toch niet op deze manier!
    Homoseksualiteit was niet erg bespreekbaar; en ik kreeg tussen de regels door de boodschap mee: je mag het wel zijn, maar niet doen.

    Ik denk nu dat dat een onmogelijke positie is.

    Ik denk nu meer iets als: wanneer er in de Bijbel staat dat het niet goed is dat een mens alleen is, waarom zouden we dat dan wel aan homoseksuele mensen opleggen. Want om als homoseksueel een heteroseksuele relatie aan te gaan, we zien bij jou wat daarvan terecht komt. En volgens mij ben je de enige niet die erachter komt dat zo iets niet werkt.

    Ik wens je heel, heel veel sterkte toe, en Gods nabijheid!

    Beantwoorden
  • sam

    Wat goed van die leraar dat hij seksulatieit heeft besproken en heeft proberen uit te leggen dat jongens en meisjes anders zijn. Voor hoeveel jongens en meisjes is hij daarmee een goede raadgever geweest? In ieder geval een betere dan de stortvloed aan onverschillige adviezen uit de Westerse cultuur: experimenteer en kom er achter wat het beste bij je past.

    En ja, Monique, het proces in jouw jeugd is anders verlopen dan die leraar had gehoopt. Dat is het moeilijke en het boeiende: waarom gaan dingen zoals ze gaan?

    Beantwoorden
  • Anoniem

    Hey Monique,
    Je verhaal over de tijd die je nu doormaakt, heeft me geraakt. De stroomversnelling van scheiding, coming-out, publiciteit en de daarbijhorende emoties moeten wel een enorme draaikolk in je teweegbrengen waar ik geen weet van heb.
    Deze weblog raakt me ook, maar dan op een andere manier. Ik vraag me namelijk af of je recht doet aan je godsdienstdocent. Ik weet over wie je het hebt, ik heb namelijk op dezelfde school gezeten en zoveel keuze uit godsdienstdocenten heb je dan niet (en zeker niet met dikke buik en grijze haarkrans ;)). Zoals jij hem hier neerzet, ken ik hem wel, maar toch ook weer niet. Ja, wel behoorlijk gereformeerd en misschien ook wat patriarchaal. En zeker ook populair onder de leerlingen. Maar niet betweterig met het vingertje en ook niet taboescheppend. Ik denk dat, als je hem zou laten weten wat zijn verhaal indertijd met jou heeft gedaan, dat hij met je mee zou huilen en dat het hem zou spijten dat het deze uitwerking op je heeft gehad. Is het voor jou nog nodig om dit met hem uit te praten?

    Sterkte in deze tijd!
    Iemand van een klas hoger op de GdB

    Beantwoorden
  • M

    Beste Monique,

    Ik kan niet veel anders zeggen dan sterkte!
    En vergeet in al deze drukte vooral ook jezelf niet.
    Gods zegen!

    Beantwoorden
  • Anoniem

    Beste Monique en mensen die op dit bericht gereplyd hebben,

    Ik bewonder, allereerst, de kracht die je hebt om dit alles te verwerken en ook je schrijfstijl. Je schrijft je emoties mooi op.

    Toch heb ik ook wat problemen met hoe je, vaker dan alleen in dit bericht, een christelijk onderwijs en opvoeding neerzet. Die godsdienstleraar heeft op sommige punten ook gelijk, seksualiteit is iets wat in een huwelijk behoort en daar gaat zijn verhaal over. Dat dat aan jongeren op een christelijke school geleerd wordt vind ik juist heel fijn. Je seksualiteit is iets wat gepaard gaat met vele emoties en is iets wat je niet met iedereen behoort te delen. Dat is weggelegd voor iemand waar je een diepe band mee deelt, je leven mee deelt, en niet zomaar iemand die je tegenkomt die je wel leuk vindt voor een tijdje. Jongeren gaan steeds makkelijker met hun seksualiteit om en ik zie mensen om mij heen die daar nu ongelofelijk veel spijt van hebben. God is heel duidelijk in de Bijbel dat seks hoort binnen het huwelijk en ik wil ook dat mijn kinderen als ze naar de middelbare school gaan dit ook te horen krijgen. Tegenwoordig moet alles maar kunnen, en nemen we alles met een korreltje zout. Ik zou zeggen, lees de Bijbel.

    Ik wil je niet kwetsen met dit bericht maar ik voel me geraakt door je stukje omdat het zo overkomt alsof alles geoorloofd is op seksueel gebied en ik denk dat dat een foute boodschap is. Wel hoop ik dat homoseksualiteit bespreekbaarder wordt ook op christelijke middelbare scholen en hoop ik dat mijn kinderen niet een patriarchale boodschap meekrijgen, al denk ik niet dat deze godsdienstleraar het zo bedoeld heeft.

    Succes de komende tijd en God’s zegen toegewenst in deze moeilijk periode voor je.

    Groetjes,

    P.S. Je zet de godsdienstleraar wel heel herkenbaar neer, dan denk ik dat hij ook het recht heeft om te weten dat je dit stukje over hem geschreven hebt zodat hij een uitleg kan geven en jij ook rust kan hebben in deze geschiedenis van jouwn leven.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X