Blog

28 jul / Gaza

I wake up, robbed off my dreams and pleasant slumber, gazing at a ceiling that I don’t remember being dark as it is now.
If I close my eyes I see the images I watched on my giant TV some days ago. So I keep them wide open. Yet the visions of my eye lids climb into the room anyway.

Soldiers dancing in a circle, laughing, playing like little children, soldiers ready to shoot a gun, kill off somebody’s else’s daughter, steal the life of what might as well have been its own nation’s son.
Soldiers innocent in their little games of impatience, killing of the time, waiting for some real battle action, dreaming of cloud nine.

I feel my muscles squeezing, my lunges screaming for fresh air, but I can’t stand up just yet. I have to see a bit more of the things hidden in the dark, the nightmares that are taking over full day light in homes and places so alien to our heads, yet so close to our hearts.

We ignore, because it’s easier to forget than it is to forgive. But I’m no longer able to forgive nor forget, the souls of the innocent deaths have found me and haunt me when I walk the streets, prepare food in the kitchen or lay in my bed. Their eternal rest has become my personal restlessness.

I know I won’t be able to feel normal again, until I have admitted the state of abnormality surrounding me, controlling me, blindfolding me.

In the corner of my room sounds the little voice of a newly born, crying for its mother. Doctors have saved it from the cold womb of its life-giver, another one’s stolen daughter, killed in an explosion. The baby cries, yet nobody’s says a word. The loud explosions of bombs and rockets have turned mankind not only deaf but also blind.

They talk about human shields. All I know is that in this life we are all human shields. Carrying around our heavy armor, hiding our face behind an iron mask, closing in instead of opening up, letting down instead of standing up.

I know I should turn to the corner of my darkest nightmare, pick up the baby, that little motherless child. But I doze off, rather slowly fall asleep, in a world screaming from despair, on a planet that no longer even has the tears to weep.

Thousand forty have died so far, the latest seven children running around on a refugee playing ground, multiply this grief with the deaths of forty three dancing soldiers and three civilians of the other side, and the sum is total loss. Never total surrender.
Humanity might surrender to apathy, but men can’t surrender to peace. Humanity might sleep another night, without even the slightest concern over those that will never wake up to see the light. But I won’t know how to dream again.

10 Reacties
  • likoednederland

    Bijzonder toch, dat 1.000 Palestijnen die omkomen door het door het moslimfundamentalistische Hamas gecreeerde geweld in Gaza, zo veel meer emotie oproepen dan de 3.000 Palestijnen die zijn omgekomen in Syrie – ook al door moslimfundamentalistisch geweld.

    Beantwoorden
    • janfreak

      Met nog maar de vraag of het er wel 1000 zijn, in manipuleren zijn de Hamas strijders ook heel goed.

      Beantwoorden
    • Henri Martin

      Met het trachten te verleggen van de aandacht op andere brandhaarden in de wereld ben je niet ontheven van de verantwoording voor jouw eigen daden. Het is toch ongepast als je een kind vermoord en dan zeggen dat het ergens anders ook gebeurt? Ik begrijp dat het Joodse volk extra alert is als het om het voortbestaan gaat, maar ik begrijp niet dat dit met zoveel buitenproportioneel geweld moet worden worden verdedigd. Ik weiger om generaliserend het Joodse volk in het algemeen te beschuldigen, maar het Zionisme en de fundementalistische geloofselementen in de Joodse samenleving maken het me wel moeilijk.

      Beantwoorden
    • Salah-Eddine

      @ Likoednederland, Je bedoelt 1000 Palestijnen die zijn omgekomen door een terroristische staat onder leiding van Benjamin Netanyahu. Hij is echter verantwoordelijk voor de ruim duizend doden.

      Beantwoorden
    • Antizionist

      Toch bijzonder. Een land dat tolereert dat vrijelijk een propagandakanaal van een rechts-fascistisch clubje ongebreideld een apartheidsstaat mag verdedigen.

      Weet u wat? Ik zal eens de juridische mogelijkheden onderzoeken of dat zomaar kan, een bende massamoordenaars openlijk ondersteunen! ISIS en Hamas zijn al in de ban, het wordt tijd dat we het joodse fascisme ook benoemen voor wat het is. Tenslotte willen we een keurig land blijven, daar hoort geen moorddadig en crimineel zionisme bij. Of was u vergeten hoeveel tientallen VN resoluties Israël aan haar misdadige laars lapt?

      Beantwoorden
  • ajc zoomers

    Het is triest dat de bevolking lijdt onder de houding van hun overheid, in dit geval de HAMAS.

    En zó is het gegaan met Japan, met Nazi-Duitsland enz.
    Het gezegde: “wie het zwaard opneemt, zal door het zwaard vergaan” geldt óók voor de Hamas en de bevolking waaraan zij leiding geven. Hamas is er niet onduidelijk over: “Wij houden van de dood.”. Daarom zien zij er niet tegenop de bevolking als menselijk schild te gebruiken en dan het dodental te gebruiken als propaganda tegen de Joden.
    Hamas heeft maar één wens: de Joden in de zee drijven. Daar is Hamas niet onduidelijk over..
    Mij lijkt het duidelijk dat de Joden deze wens serieus moeten nemen willen ze overleven.

    Beantwoorden
  • Antizionist

    Het lijkt me onze plicht het zionisme uit te roeien, of in elk geval de terroristische teneur eruit te gooien. Om te beginnen met Likoed, ga naar je eigen land, daar kun je bij iedere dozijn moorden meedansen met de juichende primatenmeute. Laat mensen hier met rust met je haatzaaierij en vermeende antisemitsme gehuichel.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X