Blog

29 mrt / Gastenblog (2): De strijd in Syrië gaat verder

Gastenblog (2): De strijd in Syrië gaat verder

Door Iba Abdo (1987) politicoloog en masterstudent International Relations and Diplomacy aan Universiteit Leiden. In 2001 kwam ze als tiener met haar ouders, broertje en zussen naar Nederland als politiek vluchteling van het Ba’ath-regime van Bashar al-Assad.

In de afgelopen twee weken heeft het Syrische volk het tegendeel bewezen van de uitspraken van president Bashar al-Assad op 31 januari 2011 dat de Syriërs immuun zijn voor de onrust die heerst in de Arabische wereld. In een tijd van crisis zendt al-Assad regime gemixte signalen naar de buitenwereld toe. Aan de ene kant wordt door overheidsfunctionarissen en de Syrische staatstelevisie aangegeven dat de motor achter de demonstraties, in bijvoorbeeld Daraa en Latakia, ‘buitenlandse instanties’ zijn die het gemunt hebben op de nationale eenheid en stabiliteit van Syrië.

De demonstranten zelf werden door het regime gezien als ‘door buitenlandse instanties gefinancierde bewapende groepen’. Aan de andere kant heeft het regime afgelopen donderdag 24 maart een pakket aan hervormingen gepresenteerd om de gemoederen te sussen, vol met beloftes en lege woorden. De eisen van de demonstranten werden door de adviseur van president al-Assad toen als ‘legitiem’ beschouwd. Het regime beschouwt de demonstranten dus als handlangers van het Westen maar bestempelt hun eisen tegelijkertijd als ‘legitiem’ en doet concessies. Logisch toch!
Het lijkt erop dat president Bashar al-Assad in dezelfde voetstappen aan het treden is als die van Bin Ali en Mubarak.

Op 27 maart wordt verder een bericht de wereld ingezonden door de adviseur van al-Assad dat het regime de noodtoestand heeft opgeheven. Een aantal uren daarna meldt de Syrische staatstelevisie dat deze berichten niet kloppen. Een ander verwarrend bericht is het volgende: op 26 maart meldt de staatstelevisie trots dat het regime 260 politieke gevangenen vrij heeft gelaten, overwegend Islamisten en 14 Koerden. Er wordt echter niet bij verteld dat deze vrijlating weinig heeft te maken met de eisen van de demonstranten. Deze gevangenen zijn namelijk veroordeeld en hebben volgens de Syrische wet het recht om een aanvraag in te dienen om hun vrijlating met een kwart van de straftijd te vervroegen. Een van de gevangenen die vrij werd gelaten melde zelfs op een televisiezender dat hij de aanvraag een maand geleden heeft gedaan, en dat is lang voordat de demonstraties aanvingen op 15 maart! Er klopt dus niets van de berichten dat deze vrijlating als een inwilliging van de eisen van de demonstranten kan worden beschouwd. Zoals deze zijn er nog enkele andere berichten en signalen waarmee het regime de Syrische bevolking, maar ook Westerse landen, zand in de ogen probeert te strooien. President al-Assad denkt blijkbaar nog dat hij in de jaren tachtig leeft, toen zijn vader, Hafez al-Assad, kon doen en laten wat hij wilde, variërend van het afslachten van 1000 politieke gevangenen in de gevangenis van Tadmor in 1980 tot het platbombarderen van het stad Hama in 1982. En dit allemaal zonder enige consequentie.

In de komende twee dagen wordt een toespraak van Bashar al-Assad verwacht waarin hij velen gerust zal stellen, zoals wordt verkondigd door de Syrische vice- president. De geloofwaardigheid van Bashar werd echter  afgelopen donderdag enorm aangetast toen hij beloofde dat vreedzame demonstraties toegestaan zijn en op dezelfde avond nog 30 demonstranten werden gedood door zijn veiligheidsdiensten. Waarom worden vreedzame demonstranten doodgeschoten als ze toch legitieme eisen hebben?

Hoe meer bloed vloeit, hoe hoger ‘het plafond van de eisen’ van de demonstranten wordt, zoals dat in het Arabisch wordt genoemd. President al-Assad heeft twee opties: of hij doet weer concessies, uitgesproken door hemzelf en niet door zijn adviseur , die van een zodanige omvang zijn dat het Syrische volk overtuigd raakt van de intentie van de president om daadwerkelijk verandering teweeg te brengen. Hierbij kan worden gedacht aan het afschaffen van de noodtoestand, zonder die te vervangen door een geavanceerde terrorisme wet, het vrijlaten van alle politieke gevangenen en het toestaan van politieke partijen en oppositie. Indien in plaats hiervan een halfhartige concessie wordt gedaan zal de situatie binnen afzienbare tijd escaleren en een nog meer bloedige wending aannemen dan tot nu het geval is.

Het zou zeer wenselijk zijn als het regime kiest voor de eerste optie. Mijns inziens is de kans hierop echter klein omdat een keuze voor de eerste optie per definitie het einde van het regime van al-Assad betekent. Het dominosteentje van al-Assad wankelt en zal pijnlijk omvallen als hij niet snel actie onderneemt. Ik hoop dat hij les zal trekken uit de ervaring van het grootste omgevallen dominosteentje, meneer Mubarak. In het Arabisch is er een gezegde dat luidt als volgt: ‘Raadpleeg eerder een ervarene dan een arts’. Dit is tevens mijn advies aan president Bashar al-Assad.

1 Comment
  • Abgar Oromoyo

    Shlomo,

    Goed bezig Iba! Niet alleen Arabieren worden onderdrukt in Syrie maar ook de Aramese minderheid.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X