Blog

10 dec / Retourtje Afghanistan

Na twaalf jaar door de NAVO uit zijn holen te zijn gerookt is de Taliban van een groep woeste baardmannen tot een legitieme oppositiegroep verworden. Op 5 april 2014 zullen de Afghanen hun stem uit kunnen brengen op de Taliban alsof er nooit een war on terror geweeest is, zo maakte het hoofd van de Afghaanse kiescommissie Fazel Ahmed Manawi eind oktober bekend. Ook de terreurorganisatie Hezb-i-Islami mag in partijvorm of met losse kandidaten aan de verkiezingen meedoen. De Taliban kan na jarenlang verzet tegen de westserse invasiemacht rekenen op flinke steun onder de straatarme berooide bevolking van Afghanistan.

Het insluiten van radicale groepen in een democratisch politiek stelsel wordt vaak gezien als een vreedzame manier om extremisme te beteugelen. Door de inherent aan politiek verbonden coalitievorming en het sluiten van compromissen zullen radicale splinterpartijen of terreurorganisaties worden gedwongen hun toon te matigen en een constructieve houding aan te nemen. Dit zogenaamde inclusion moderation effect mocht wellcht gelden voor de IRA in Noord-Ierland en de eens terroristische ANC in Zuid-Afrika, maar of dit effect ook bij de Taliban intreedt is de vraag. Een extreme partij die oppositie ondervindt van seculiere krachten zal natuurlijkerwijs naar het midden schuiven om aan electoraat te winnen. Een partij die echter opereert in een zwakke, zo niet wankelende rechtstaat en de hete adem van nóg radicalere bewegingen in z’n nek voelt, zal wellicht juist het tegenovergestlede doen. Dit is wat er in Egypte gebeurt. Lang schoof de Mosliimbroederschap op naar het midden, er vanuit gaande dat de natuurlijke oppsoite in de seculiere hoek lag. Maar nu de salafisten de tweede grootste partij van het land zijn geworden schuift de Moslimbroederschap weer naar de conservatieve flank terug.

Het is een pijnlijke idee dat de NAVO, wiens laatste troepen een paar maanden na de verkiezingen Afghanistan definitief zullen verlaten, het land achter laat in handen van precies dezelfde groep die eens met zoveel bombarie moest worden verdreven. Dat was dan Retourtjee Afghanisatan.

3 Comments
  • peter

    Ja, dat is de vraag die velen zich nu stellen. Ook in het leger en de politiek. Ik heb er onlangs een goede dissertatie over gelezen, over 12 jaar militaire aanwezigheid in Afghanistan, en wat dat heeft bijgedragen aan op opbouw van een elementaire, functionerende staat. Geschreven door een beroepsmilitair die daar ook gediend heeft.
    Tja, de vooruitzichten zijn niet goed, een rechtsstaat en democratie zijn verder weg dan ooit, de macht van de krijgsheren ( echte kleine en grootschalige criminelen, maffia) is alleen maar groter geworden, de macht van de Taliban en aanverwante groepen neemt toe, het vertrouwen van de bevolking in de westerse troepen daalt snel. Tja..Wat kun je daar verder doen ?
    Moeten we als Westerse machten niet concluderen dat we ons, ondanks al onze militaire en economische macht, en ondanks al onze goede bedoelingen ( daar ga ik maar even van uit) ons toch danig verslikt hebben in de taken die we in het Midden Oosten op ons hebben genomen ? Noem het dossier Irak. Noem Lybie, noem Afhanistan. Enzovoort. Maar is niets doen tegenover zoveel schreeuwend humanitair onrecht dan ook een optie ? Is dat ethisch ? Ik vraag het me af. Maar wat dan ?

    Beantwoorden
  • peter

    Tja, wat moet je, wat kun je na 12 jaar militaire aanwezigheid in Afghanistan, nog bereiken ? Dat is ook een vraag die veel militairen en politici zich stellen.Ik heb er onlangs een goede dissertatie over gelezen van een beroepsmilitair die daar ook in hoge functies gediend heeft. Ik werd er niet optimistisch van..
    Moeten we niet helaas concluderen wat we ons als Westerse machten, ondanks al onze goede bedoelingen, niet in de zaak verslikt hebben ? Ondanks ons militaire overwicht, onze superieure techniek en machtige economieën ?
    Als je kijkt naar het dossier Irak, Lybie, en Afghanistan, hebben we ons dan niet politiek en militair grotelijks verslikt ?
    Echter: wat blijft ons dan nu nog over ? Aftocht uit Afghanistan, terwijl de Taliban en aanverwante groepen daar weer de macht overnemen ? En de krijgsheren daar de bevolking blijven onderdrukken ?
    Wat moeten we dan met de aperte humanitaire nood van de bevolking daar ? Ik weet het niet. Zijn hier nog ethisch verantwoorde keuzes te maken ?

    Beantwoorden
  • Peter

    Tja, dat was het dan, Afghanistan. Wegens enorm succes geprolongeerd, maar niet heus. Het complex aan problemen dat je aanduidt, wordt zeker ook gedeeld door militairen en ibternationale politici. Onlangs is een beroepsmilitair die in Afghanistan gediend heeft, gepromoveerd op een dissertatie over het nut van 12 jaar westerse militaire aanwezigheid in Afghanistan. Uitstekende dissertatie, je wordt er alleen niet vrolijk van als je het leest. Uiteindelijkbstelt zich onder meer de vraag of het Westerse beleid van militair invallen in landen met een totaal andere cultuur en geschiedenis, en dan hopen dat je met steun van de VN en de internationale gemeenschap daar een werkbare democratie en rechtsstaat creeert, of dat in de praktijk wel enige zin heeft. Neem Afghanistan, waar de krijgsheren alleen maar vaster in het zadel zijn komen te zitten, de macht van de Taliban en aanverwante groepen sterk toeneemt en ieder perspectief op een enigszins functionerende economie, rechtsstaat en democratie alleen maar verder uit het zicht raakt. Terwijl je kunt voorspellen dat wanneer de westerse troepen daar weg gaan, de Taliban het land of een deel daarvan weer in zullen nemen. Voor de hele regio een horror scenario, maar wat te doen ? In een breder kader kun je ook kijken naar het debakel Irak, de post khadaffi puinhoop in Lybie en de toekomst van Syrie, dat hard op weg is naar een burgeroorlog tussen Soennieten en Sjiiten, met grootschalige moordcampgnes en doodseskaders aan beide zijden. Hoera! Al onze westerse militaire en economische macht heeft niets opgeleverd, behalve meer ellende. Terwijl de humanitaire redenen om militair in te grijpen nog even valide zijn als zt tevoren waren. En even wat dichter bij huis, Bosnie, dat staat ook nog steeds onder bestuur van de VN. Het is daar ook nog steeds een compete puinhoop, met veel extremistisch gewapend nationalisme aan alle kanten. Wanneer de VN en de EU daar weg zouden gaan, zouden die idioten daar elkaar gewoon over en weer weer naar de strot vliegen, alsof er tussen 1995 en nu gewoon niets gebeurd is. Ze zouden gewoon verder gaan op het punt waar ze in 1995 zijn gebleven. Dus tja..
    In alle openheid stelt zich langzamerhand de vraag of je in alle bescheidenheid niet terug zou moeten keren tot de bescheiden vragen waar in die probleemregio s onze werkelijke westerse veiligheidsbelangen liggen, en verder zeggen: sorry mensen, wij hebben het geprobeerd, het is ons niet gelukt, wie wil kan de volgende poging doen daar democratie, een werkende economie, een rechtsstaat en dergelijke te brengen. Maar ja, is dat ethisch verantwoord een verantwoorde keuze, met het oog op zoveel humanitair leed en onrecht? Ik vrees van niet. Maar wat dan wel?

    Beantwoorden

Geef een reactie

X