Blog

27 aug / Een nieuw wapen in de informatieoorlog

Drie weken in de zaterdageditie van Trouw, mijn serie over hoe sociale media de Arabische wereld voorgoed veranderen. De politieke revolutie in de Arabische wereld mag tot op heden weinig rooskleurig zijn, de echte revolutie is een sociale revolutie die met het internet als nieuw hulpmiddel en wapen in een steeds grotere stroomversnelling raakt. Afgelopen zaterdag verscheen deel 1: Een nieuw wapen in de informatieoorlog.

Terwijl de Israëlische regering en de Palestijnse autoriteit voor een zoveelste maal de moeizame vredesonderhandelingen met elkaar aangaan, volgen vriend en vijand het proces op de voet. Gesloten onderhandelingen zijn haast niet meer mogelijk in een wereld van Wikileaks en mensen zoals Edward Snowden, overijverige twitteraars en pan-Arabische satellietzenders als Al-Jazeera. Ondertussen wordt het Palestijns-Israëlische conflict op duizenden verschillende virtuele plekken digitaal uitgevochten. Ook hier in Nederland. Weinig kwesties liggen zo gevoelig. Een blog, een tweet, of men word bedolven door de lading reacties van de joodse lobby, christenen voor Israël, verschillende al dan niet radicale(re) pro-Palestinagroepen en iedere willekeurige geïnteresseerde wies mening in het midden van al deze uitersten verkeert.
Om de mening en steun van die laatste groep is het de meesten te doen. Zoals bij zoveel conflicten is het Palestijns-Israëlische al jarenlang een informatieoorlog. Alles draait om de beeldvorming, wie aanspreek maakt op het grootste slachtofferschap, want daar gaat de steun van de internationale gemeenschap naar toe, die heeft de sterkste positie aan de onderhandelingstafel of kan ongestraft doorgaan met voortzetting van de status-quo.

De verschillende kampen hebben zich diep in hun eigen waarheid ingegraven en concentreren zich op de argumenten die deze waarheid staven. Of: die hun wereldbeeld ondersteunt – zo lijkt het haast wel. Het Palestijns-Israëlisch conflict blijft tot op de dag van vandaag een van de grootste etterende wonden uit de moderne geschiedenis en raakt velen tot in het diepst van hun wezen.

Te midden van alle schreeuwerige waarheden is “Visualizing Palestine” een baken van sereniteit. De website met tientallen infographics – thematische virtuele afbeeldingen waarop je in één blik alle relevante data en informatie tot je kunt nemen – is simpel en tegelijkertijd zeer overtuigend.
Het open-source initiatief waaraan iedereen deel kan nemen komt voort uit drie Palestijnse activisten gescheiden door de grenzen van de door koloniale mogendheden gecreëerde splinterstaatjes van het Midden-Oosten. Een van hen woont in de Jordaanse hoofdstad Aman, de ander in Beiroet en de derde in Ramallah op de nog immer bezette Westelijke Jordaanoever. In andere, nog niet-digitale tijden, hadden ze elkaar nooit ontmoet. Sterker nog, de jonge activist uit Ramallah moest in de achterbak van een auto over de grens worden gesmokkeld om de andere twee in Beiroet te kunnen ontmoeten en samen de website online te krijgen. Ook zijn verhaal heeft te maken met de bezetting: als jonge Palestijn uit de Westelijke Jordaanoever was het voor hem onmogelijk een uitreisvisum van de Israëlische staat te krijgen. Nu is hij weer terug en onthoudt contact via Skype, Facebook en alle andere digitale communicatiemiddelen die vooral voor Palestijnen grenzen openen waar die vaak letterlijk gesloten zijn.

Door webfora’s en facebookpagina’s met een focus op de Palestijnse kwestie leerden ze elkaar kennen en besloten ze hun kennis en technologische vaardigheden te bundelen om een vrij toegankelijke infographics te ontwikkelen die tot de “mooiste” en beste ter wereld kunnen worden beschouwd en als zodanig ook een prijs ontvingen.

In een van de infographics leggen de makers uit wat hun doelstellingen zijn. Ze willen het grote publiek over de situatie aan de grond informeren, politici en beleidsmakers van gedegen kennis voorzien, alle bestaande data bundelen en daarmee de massa in staat stellen haar te toetsen en te actualiseren en het grote verhaal terugbrengen tot simpele plaatjes zodat ieder mens ze begrijpen kan.
Of in hun eigen woorden (vertaald uit het Engels): “Visualizing Palestine werkt op het snijvlak van communicatiewetenschap, sociologie, techniek, creative design en stadsplanning voor sociale rechtvaardigheid.” Zonder verder commentaar verwerkten de makers data van de VN, de Wereldbank, de United Nations Development Programme, mensenrechtenorganisaties, joodse historici tot wetteksten van de Knesset. De infographics zijn voorzien van bronvermelding en voetnoten waardoor alles terug vindbaar is. Dit maakt “Visualizing Palestine” niet neutraal – verre van, dat is ook niet hun doelstelling – maar wel feitelijk toetsbaar en open voor eigen interpretatie. Een verademing in deze continue oorlog van propaganda.

Milieu, waterverbruik, het Palestijnse vluchtelingenprobleem, natuurlijke hulpbronnen, investeringen in onderwijs en cultuur, de Israëlische wapenindustrie, alles wordt in beeld gebracht. Zo wordt in een oogopslag duidelijk dat er op de Westelijke Jordaanoever jaarlijks meer regen valt dan in Londen. Onbegrijpelijk voor degene die een bezoek aan de verschroeide aarde tussen Hebron en Ramallah heeft gebracht. Waar al die water blijft is echter in diezelfde oogopslag duidelijk, in een doorsnee ziet de bezoeker hoe het water op de Westelijke Jordaanoever het water door de Israëlische bezetter wordt afgepompt, naar nederzettingen wordt geleidt, voor Israëlische landbouwgrond wordt gebruikt enzovoort. Dit zijn de rauwe feiten waar de dagelijkse bezetting om draait en die door de groeiende bevolking en economische ongelijkheid een steeds urgenter probleem worden waar de internationale steeds minder de ogen voor kan sluiten.

 

not enough water

 

Bezoek “Visualizing Palestine” – http://visualizingpalestine.org/

2 Comments
  • Cecilia de Beer

    Keep up the faith, ondanks de miserabele situatie, hoe gaat het met je ogen?

    Beantwoorden
  • Likoed Nederland

    In de eerste plaats levert Israel veel meer water aan de Palestijnen dan in de vredesakkoorden is afgesproken. En als ze meer wil hebben, kan da nut, Israel heeft inmiddels een wateroverschot dankzij de ontziltingsinstallaties. Dat er toch minder water uit de Palestijnse kranen komt, ligt aan het feit dat ze geen onderhoud plegen aan de waterleidingen waardoor veel water weg lekt en dat de Palestijnen in strijd met de Oslo akkoorden niets doen aan recycling (in Israel maar liefst 70%).

    Verder bevat dit plaatje een schandalige misleiding, namelijk dat Israel Palestijnse waterbronnen verhindert. Dat klopt wel, maar de reden staat er niet bij, namelijk dat gezamenlijk in de akkoorden is afgesproken dat er geen nieuwe illegale bronnen meer geslagen mogen worden, omdat die het watersysteem (grondwater) vernietigen.

    Zie uitgebreider:
    http://likud.nl/2012/06/de-feiten-over-het-palestijnse-water/

    Beantwoorden

Geef een reactie

X