Blog

10 aug / Doen alsof je neus bloedt

De chique winkelstraten rond het Taksimplein zijn rustig. Veel inwoners van Istanbul mijden de chaotische studentenbuurt in het Europese deel van de stad maar even. Daar zijn de protestdemonstraties tegen Erdogan. Daar zouden communisten en milieufetisjen de boel afbreken, zo klinkt het norse commentaar aan de Azië-kant. Terwijl ik door de straten loop is het rustig. Hier en daar lopen kleine groepjes jongeren en wat moeders met kinderen. Er wordt geshopt, zei het mondjesmaat. Ik kan het lichte prikken van het traangas nog in m’n longen voelen. Maar ook dat lijkt geen gespreksonderwerp.

Er valt me wel wat op. Ik krijg de indruk soms een koppel te zien. Twee jongens die iets te dicht naast elkaar lopen. Dan weer twee meiden, hand in hand, hun blik net wat te lang op de mijne gericht. Zouden het? vraag ik me af. Ja, het moet wel, maar toch… waarom opeens zoveel?
Dan opeens klinkt er geroffel. Gedreun. Muziek. Steeds luider. Mijn goede vriend en ik lopen direct op het geluid af. Op een klein kruispunt zien we tientallen mensen staan. Rainbowvlaggen. Roze. Heel veel roze. Petjes, helmen, een transgender wuift met zijn hand, travestieten ook.

In het midden van de groep staan vijftien lesbiennes in roze outfits met roze fietshelmen op waarop vlaggetjes en bloemetjes geplakt. Ritmisch slaan ze op stalen drumband trommels zoals op de Caribben gay pride istanbul 2013worden gebruikt. De dirigent draagt een helm met toeters en bellen en blaast ritmisch op een fluitje. Het is dansbare muziek, de drumband swingt de pan uit, maar niemand danst. Niemand roept wat, op af en toe een zinnetje na. Er wordt mondjesmaat geklapt. De omstanders zwijgen. Het worden er steeds meer en ze hebben nadrukkelijk borden met teksten in de hand en regenboogvlaggen om, maar ze zijn stil. Dan komt de mars op gang. In een lange sliert lopen we door de straat, de drumband voorop. Winkelpersoneel komen uit hun winkels, willekeurige voorbijgangers staan doodstil aan de kant van de weg. Niemand zegt wat. We lopen en zodra we voorbij zijn vult de straat zich weer en doet iedereen of z’n neus bloedt. De transpride is een begin. Er doen vooral lesbiennes, queers en transgenders aan mee. De zondag daarop op 30 juni was de echte gay pride in Istanbul waar volgens participanten tot wel 100.000 mensen aan meeliepen en tal van politieke jongerenorganisaties zich aansloten – gay of niet.

En toch is het vooral die oorverdovende stilte van de straat die naast de harde drumsalvo’s van de marshing band me nog het meest bijblijft. Doen alsof je neus bloedt, net zoals met de protesten op het Taksimplein, net zoals met die lesbische dochter of homoseksuele zoon waarvan je wel weet dat ‘ie is wat ‘ie is, maar binnen je eigen Turkse gemeenschap met geen woord over durft te spreken.

Deze column verscheen ook in Gay & Night en op Gay.nl

1 Comment
  • Martin

    Je bent een kei Mounira, ik heb veel respect voor je.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X