Blog

05 okt / Diep Duister

De wind blaast in mijn oren als een zachte fluistering. Rood zand glinstert zo ver het oog rijkt. Mulle duinen bewegen traag als de golven van de oceaan. Ik vaar mijn eigen schip: mijn dromedaris. Hoog verheven toren ik boven eeuwige stilte. Zo hard, zo fel, zo intens, dat mijn oren er van kloppen. Ik nauwelijks adem durf te halen.

Voor mij sjokt een naamloze gids. Gekleed als een man van de woestijn. Marjoreille blauw. Lappen azuur om zijn hoofd, zijn lippen bedekt tegen de wind van zand en stof. Het gaat harder waaien. Het zacht ruisen verandert in een luide schreeuw. God hierboven en Moeder aarde hieronder trekken aan mijn oor. Kleine regendruppeltjes vallen op mijn droge huid. Ik laat ze glinsteren op mijn gebruinde vel. Vochtig en warm als een stoomcabine.
Hiervoor ging ik naar Marokko. Voor deze luttele uren van doodse stilte. Wanneer de kleine toeristenkaravaan stand houdt stap ik af. Beklim de hoogste duin van de Sahara, trotse duin nabij de Algerijnse grens. De laatste stad is al lang geweest. Voor het oog reikt niets. Geen wegen. Geen enkel geluid, dan de wind die opeens even snel gaat liggen als ze gekomen was. En het is stil. Zo stil.

Ik klim omhoog, met blote voeten ren ik de rode duinen op. Ze glijden weg. Ik houd nauwelijks stand. Wil toch omhoog. Altijd omhoog. Om dat eindeloze vergezicht in te drinken. Van de aanwezigheid van ieder levend wezen bevrijd te zijn.
Mijn hart klopt als een bezetene. Ik heb het gevoel dat ik een hartaanval krijg. Hier, halverwege een honderden metershoge zandduin. En voor een luttele seconde besef ik dat ik dat niet eens zo heel erg zou vinden misschien. Sterven in de eeuwige leegte. De eindeloze stilte van de laatste rustplaats op aarde. Het laatste gebied wat nog niet door d mens ontgonnen is.

Steeds verder moet ik gaan, steeds hoger en extremer moet ik zoeken: om de zachte streling van de stilte te voelen. Diepe stilte die alles verlicht, alles verandert, in een ander daglicht plaats. Eindeloos rood tot het eind van de horizon.
Maar zelfs hier ben ik nog bereikbaar. Volle streepje op mijn mobiel. Ik smijt hem in het zand. Weg. Weg ermee. Bezweet kijk ik naar mijn stalen bacterie. Virtueel virus flikkerend in het zand.

Dan haal ik adem. Haal ik voor het eerst in jaren echt weer eens heel diep adem.
Pijn in mijn spieren. Laat het los. Verlichting. Steken in mijn middenrif. Laat het los. Lucht. Gekneusd verwond hart van mij. Laat het los. Rust. Overvol hoofd van mij. Laat het los. Ruimte. Rust. Niets dan rust. Doffe ogen. Eindelijk stralen. Ik richt mijn handen op. Licht als veren. Hoog boven mijn hoofd. Oh God, lieve God van mij… Eindelijk weer horen, eindelijk weer zien, dwars door de zware stilte heen.

Het zal niet lang duren. Niet veel langer duren. Voor we met tien miljard zijn. Tien miljard krioelende mieren, krijsende zielen, strijd om water, brood, strijd om de gedachten van de kinderen, gevecht op leven en dood. Het zal niet veel langer duren voor zuurstof plaats zal hebben gemaakt voor de raspende ademhaling, oude man die de aarde verworden is. Lieve moeder gilt al. Te vaak verkracht. Stelselmatig uitgebuit. Blaast spoedig haar laatste adem uit. Blaas liefde in, blaas wrok uit. Tien miljard zielen vergiftigd door haat, jaloezie en hebzucht. Alles verterende hebzucht.

Zoveel om te vrezen. Zo helder voor mijn aangezicht dat ik haast zwicht. Maar op dit moment vrees ik slechts de herrie. Ik ben een kind van een wereld die geen stilte kent. Het gevoel van aarde vergeten is. Mul zand onder je voeten. Terwijl de zon achter hoge duinen zakt. Het aardse licht het leven laat. En niets, maar dan ook niets, je voor kan bereiden op het diepe duister dat komen gaat.

Mijn nieuwe boek Uitgesproken: 40 teksten waar je stil van wordt is nu uit! Klik HIER voor meer informatie en een sneak preview van cover en binnenwerk

1 Comment
  • W.v.d.Weijden

    Geweldig, heel mooi geschreven.
    Mijn opkomende hoofdpijn trek hiervan weg.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X