Blog

01 jul / De vrije geest van Tahrir waait in Downtown Cairo

Deze column verscheen eerder in Trouw (30-06-2011)

Met mijn achternicht Margot ga ik naar wast al-ballad of downtown. Tussen Tahrir en Midan Talat al-Harb, het Ramses plein en de Kasr al-Nil brug, bevindt zich het bruisende hart van Cairo. Je hebt er clubs en bars, goedkope winkels en fastfoodketens, reiswinkeltjes en louche geldwisselkantoortjes.
Langs het blauwgrijze water van de Nijl en op het eiland Al-Gazira bevinden zich de gegoede wijken waar de buitenlanders wonen; Maadi, Garden City, Zamalak. Het zijn wijken die ik amper ken en slechts een paar keer in m’n leven bezocht heb. Downtown is en blijft echter van de Egyptenaren. En dan met name de jonge Egyptenaren.
Op de Talat al-Harb straat lopen we een middelgrote mall binnen. Vier verdiepingen neppe Diesel, Lacoste, Dolce & Gabana, Armani en Tommy Hilfiger, schoenen, tassen, T-shirts en zonnebrillen, alles kun je er vinden. In de kelder zijn de restaurants en bars. In het meest lege café nemen we plaats en bestellen we waterpijp met watermeloensmaak.
‘Vrouwen horen toch helemaal niet te roken?’ vraag ik Margot, zodra de iets te gedienstige kelner weg is. We zijn de enige vrouwen in de zaak.
Ze haalt haar schouders op. ‘Als mijn ouders of jouw oom hiervan zouden weten zwaaide er wat. Maar ze weten niet hoe we leven. Al mijn vrienden en vriendinnen roken. Hier kan het, we zijn uit het zicht, niemand kent ons hier.’
Dan praat ze me bij over de meest populaire seksplekken. Kantoren zijn in, zeker van managers want die kunnen het personeel verbieden ook maar op de deur te kloppen, liften, om snel iemand te betasten of een kusje te stelen, appartementen van rijkere vrienden die al wel een plek hebben voor zichzelf, in onbruik geraakte familiehuizen, auto’s. Ik kan me er niets bij voorstellen, Cairo is zo druk, er is nog geen lege wc, verlaten gang of stille straat om even uit het zicht te zijn. En de meisjes zijn zo preuts, zo vroom en onwetend.
‘De meisjes ja, maar de jongens… Die weten alles en willen alles. Het erge is dat ze bereid zijn liefde te geven om seks te krijgen. Ze pappen aan, gedragen zich voorbeeldig, zeggen de mooiste dingen, ze doen alles om je het bed in te praten. Maar op het moment dat een meisje daarmee akkoord gaat, verliest hij al zijn respect voor haar. Voor hem is ze dan net zo’n hoer als voor iedereen.’
Uit haar neus kronkelt witte rook. Gelukzalig neemt ze een volgende trek.
Ik zucht, wat een hypocriete bende.
Dan lopen er twee zelfbewuste jonge vrouwen met grote zonnebrillen de zaak in. Ze bestellen waterpijp alsof het thee is, met limoen en munt smaak.
Er zijn twee Egypte’s, het oude en het nieuwe, bedenk ik me terwijl ik nieuwsgierig naar ze kijk. Ze botsen voortdurend. Maar in downtown komen ze samen. Hier kun je vrouwen in niqab door tien lagen zwarte sluiers heen met hun verloofde zien flirten en de laatste liberale moslima’s in super strakke shirtjes langs de etalages zien lopen. Hier schalt de gebedsoproep dwars door popmuziek van Akon en Rihanna. Ik haal diep adem en proef de vrije geest van jong Tahrir. Een generatie die zoekt en worstelt en alles doet wat net niet mag.

1 Comment
  • Paul

    Hoi Monique – goed om steeds weer iets van je te horen. Een heel andere wereld, maar ik geloof dat jij je overal wel staande weet te houden. Take care & stay safe.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X