Blog

21 okt / De revolutie die geen verandering bracht

Moammar Khadaffi is dood.
Libië is vrij.
Nou ja, Libië is dictator af.
Van de grote generaal in zijn Michael Jackson uniform die vorig jaar nog met een brutale grijns zijn tent in het stadspark van Rome opzette, rest nog slechts een bloedig afgetakeld overschot.
De grijns van de lippen. De trotse blik uit z’n ogen.
Zoals een generaal betaamd heeft hij gevochten tot het bittere eind. Maar niet voor zijn land, noch voor zijn volk. Hij vocht slechts voor zichzelf.
Nu mogen de rebellen van Benghazi Libië weer op de been helpen en hun lokale interim-regering naar het kapot geschoten Tripoli verhuizen.
Het is goed dat Khadaffi dood is. Nu kan het land verder. Maar onbezorgd over de toekomst van Libië ben ik niet. Het land kent geen homogene bevolking, geen ‘wij zijn allen Libiër-mentaliteit’. Libië is een rijk land met arme stammen, een welvarende staat waar Afrikanen en Arabieren van heinde en verre komen werken, maar de gewone Libiër gaat naar Cairo om zich te laten opereren (dit zegt overigens meer over de Libische zorg dan over de Egyptische, want die is in één woord slecht), een land waar het dunne groene boekje van Khadaffi een hogere status had dan de Koran, een land waar de olie zo uit de grond borrelt maar waar geen onafhankelijke instituties, prestigieuze universiteiten of maatschappelijke organisaties gevestigd zijn. Er is weinig kunst, nog minder cultuur, er is weinig van alles eigenlijk. Khadaffi gaf iedere bedoeïen een huis met een tv (zodat ze naar zijn speeches konden kijken), een bed, een bank, een portret van zichzelf. Hele dorpen stampte hij uit de grond. Hij zorgde als een vader voor zijn volk, maar wat voor een vader… Hij wist iedereen te vertellen wat goed voor hem was en wat vooral niet goed voor hem was. Hij smeet met geld en woonde zelf als een kluizenaar in een tent. Omringde zich met honderd Italiaanse schoonheden (onderdeel van de vaste inventaris van Silvio’s benga benga feestjes), gaf ze duizend euro om een uur naar zijn visie op de Islam te luisteren, schonk ze ieder een Koran en beloofde hen nog meer geld als ze het ware geloof omarmden. Dwepend wierpen sommige hoertjes zich in zijn armen. Als een harembewaker staat hij grijnzend met de honderd vrouwen op de foto. Een persoonlijke triomf, honderd zielen gered van de hel. Ze moesten daarna natuurlijk wel gehoofddoekt door het leven gaan. Soms vraag ik me af of Berlusconi spijt heeft van de ruil. Maar ach, met geld kun je alles kopen. Ook honderd nieuwe schonen. Hij zal er waarschijnlijk een oliedeal voor terug hebben gehad.
Ik vraag me ook weleens af wanneer het tijdperk Berlusconi nu eens afgelopen is. Met Italianen valt er moeilijk over te praten. Mijn Italiaanse medestudenten willen met geen woord aan hem worden herinnerd en worden boos zodra ik z’n naam noem.
Dat is misschien wel de tragiek van Italië. De Berlusconi-haters zijn zo moe (of geïntimideerd) dat ze hun mond maar houden. Ondertussen vult hij grappend en grinnikend urenlange talkshows. Alleen televisiezender Raï is nog onafhankelijk. Maar ja, die leeft van staatssubsidie en is dus ook niet helemaal immuun voor Berlusconi’s ijzeren greep op de media. Afgelopen weekend leek er voor het eerst wat barstjes te komen in Silvio’s vaste grip op het land van pizza en pasta. Welgetrainde actievoerders (al met al waarschijnlijk nog geen stuk of 50) wisten heel Rome te ontregelen. Geïnfiltreerd tussen een linkse demonstratie braken ze halve straten af. Geleerd in Griekenland. Getraind door Griekse anarchistische actievoerders. De rebellen van vandaag. De rebellen van Benghazi. Zullen ze ook NAVO-steun krijgen?
Revolutie is een exportproduct. Egypte leerde via Georgië en Oekraïne van Servië waar de Otpor-beweging Milosevic het land uit joeg. Italianen leren van Grieken. Grieken weten al eeuwen hoe ze het land plat moeten leggen. Of ze keken naar hun Britse equivalent. Occupy Wall Street is nu Occupy Amsterdam, Occupy London, Occupy the World. In Israël demonstreert men niet voor vrede, maar voor banen, huizen en voedsel. Het is te hopen dat ze eens ingaan zien dat een einde aan de miljardenverslindende bezetting de enige oplossing is voor Israël’s economische malaise. En (ook niet geheel onbelangrijk) de kansen op vrede flink vergroot.
Waar maken mensen zich tegenwoordig nog druk om?
Geld.
Banen.
Bonussen.
Elite versus klootjesvolk.
Snobs en have not’s.
De ontevredenheid grijpt om zich heen. De revolutiekoorts heeft de wereld geïnfecteerd.
En terecht, het systeem moet op de schop. Het wereldsysteem moet voor eens en altijd veranderen.
Maar ik vrees dat de rebellen van Benghazi dat niet gaan doen. Dat de Griekse stakers het land er niet bovenop gaan helpen. Dat vijftig Italiaanse vandalen Berlusconi’s machtsimperium niet aan een democratische hervorming gaan helpen. Dat ‘Occupy’ niets inhoudt dan boze burgers die bang zin over de waarde van hun huis, de hoogte van de belastingen of gewoon uit zijn op een beetje revolutie in eigen huis. Maar dan zonder agressief politieoptreden, antitankraketten en traangas want het moet wel leuk blijven natuurlijk. Revolutie is een feestje met een gitaar, een joint en een lekkend tentje die ruikt naar zweetvoeten en soja.

 

3 Comments
  • Roland

    Er zou revolutie moeten zijn over het feit dat de banken die foute leningen maakte in het verleden gered worden door geld van de belastingbetaler.Een vrije markt economie draait om het principe dat als je foute dingen doet, je failliet gaat.De banken dus ook.
    Dat is het probleem met het huidige systeem.Men wil honderden miljarden steken in een industrie die duidelijk niet weet het doet.Dit is wat de Sovjet Unie deed in het verleden en wat Cuba en Noord Korea nog steeds doen. Geld steken in een bodemloze put.De markt zegt corrigeer want wat je doet is niet goed en de politici komen daar dwars doorheen en verzwakken zo het hele systeem.Revoluties zijn totaal niet jointje tentje gitaar dat is volledig krankzinnig wie zoiets verzint kent de geschiedenis niet.Elk recht dat mensen hebben moesten ze voor strijden bloed vloeide rijkelijk.DAt hoeft niet in een democratie, maar men moet wel zo wijs zijn op de juiste partijen te stemmen.Niet die partijen die de banken willen belonen voor fout gedrag.

    Beantwoorden
  • jack

    Ik geloof niet dat er één dode is gevallen bij de staatsgreep die Kaddafi 42 jaar gelden pleegde. De navo heeft het echter klaargespeeld dat er in korte tijd waarschijnlijk meer dan 50.000 doden zijn gevallen.Door een stelletje rebellen te bewapenen waarvan niemand eigenlijk weet wie het zijn en wat ze willen.Met als climax het barbaarse schouwspel waar we vrijdag getuige van zijn geweest:afgemaakt als een beest,de onlangs opa geworden dictator.”dead or alive” riep Hillary nog de dag ervoor…Heeft de eu hem een eerlijke kans gegund vraag ik me af of zijn ze blij dat we van deze lastige getuige af zijn.Hadden ze hem echt graag ‘alive’ in het strafhof gezien of deden ze maar net alsof? Ik had hem graag tekeer zien gaan in den haag,de man van het groene boekje en zijn idealen,en die geimproviseerde speeches gaf van een halve middag. Het zijn waarschijnlijk dezelfde idealen als van degene die momenteel de europeese pleinen bezetten.

    Beantwoorden
  • jack

    @roland
    Helemaal mee eens.
    Onverantwoord speculeren met andermans pensioen en spaargeld, dat is wat de bankensector doet.Het risico is voor de burger de winst voor de banken.Dat gaat goed tot het fout gaat. Maar zolang het goed gaat wordt die winst niet doorgerekend in de pensioen of spaargelden maar in de bonussen voor de streepjespakken.
    Gaat het echter fout dan kan de burger voor de kosten opdraaien,met griekenland als dekmantel.

    Beantwoorden

Geef een reactie

X