Blog

27 jun / De Kleurrijke Top 100 ‘We zijn er nog lang niet’

De Kleurrijke Top 100, opgezet als antwoord op de ‘witte’ toplijsten in de media, bestaat volgend jaar tien jaar. De lijst van Raja Felgata en Khalid Ouaziz wordt zowel bejubeld als bekritiseerd. ‘Ons werk is alleen maar belangrijker geworden.’

 

Donderdag 28 februari. Het gonst in de grootse foyer van Theater Rotterdam. Er wordt veel gelachen, luid gegroet, gekust en af en toe een vreugdekreetje geslagen. Ik zie een Nederland zoals ik dat eigenlijk nooit zie: gekleurd, vanzelfsprekend lhbtiq-inclusief, hoopvol en bruisend van ambitie en talent. De Kleurrijke Top 100-uitreiking is een heus high edge netwerkevent en de place to be voor de biculturele Nederlander. Er is dan ook geen ticket meer over voor deze achtste uitreiking van de in eigen woorden ‘meest inclusieve en realistische Top 100 van Nederland’.

Eigenlijk heb je het als Nederlander van kleur niet helemaal gemaakt tot je op deze lijst staat. Sinds 2010 fungeert De Kleurrijke Top 100 als antwoord op de Quote 500, de Top 200 van de Volkskrant en de Top 100 van Opzij die allemaal behoorlijk wit zijn. Daarbij schuwt de redactie van De Kleurrijke Top 100 onder leiding van het Marokkaans-Nederlandse koppel Raja Felgata (43) en Khalid Ouaziz (43) de scherpe bewoordingen niet. ‘Als organisatie met jarenlange ervaring in de mediabranche weten wij dat het diversiteitsbeleid de afgelopen vijftien jaar niet heeft gewerkt. Er is een cultuuromslag nodig. Bedrijven en (media)organisaties moeten zich bewuster worden van hun positie en de mindbugs waarmee zij naar de samenleving kijken’, aldus hun eigen missiestatement.

De Kleurrijke Top staat met deze visie al jarenlang aan het roer van een beweging die snel aan invloed wint. Aangewakkerd door de identiteitspolitiek woedt in Nederland een ongemakkelijk debat over representatie en zichtbaarheid – met name in politiek, bedrijfsleven en media. Hierbij draait het vaak om de door velen gewraakte term ‘diversiteit’, waarbij zichtbare verscheidenheid en groepsrepresentatie centraal staan. Externe identiteiten voeren daarbij de boventoon met het risico van obligaat vinkjes zetten (we hebben een vrouw, een homoseksueel, een moslim en een Afro-Nederlander). ‘Voor heel veel bedrijven is het een afvinkmethode die niet intrinsiek gemotiveerd is en echt uit de kleine teen komt. We moeten vooral onze doelen halen en we etaleren gewoon wat we hebben and that’s it. Het staat synoniem voor het hele debat over kleur en diversiteit anno nu. Het is een plaatjes-discussie’, zegt Felgata.

Gewenster is dan ook een systeem van ‘inclusie’, waarbij de insluiting in de samenleving van achtergestelde of nieuwe groepen op basis van gelijkwaardige rechten en plichten centraal staat. Hierbij is de centrale vraag hoe een samenleving of organisatie zo veilig en open kan zijn dat ieder persoon zijn of haar unieke expertise, bagage, achtergrond, geaardheid, levensovertuiging en persoonlijke voorkeur kan inbrengen zonder naar de periferie te worden gedrukt of gedwongen te worden tot assimilatie.

‘Kijk, ik ben een geboren en getogen Nederlander en ik ben er trots op, maar ik heb een fluïde identiteit. Ik lees nu het boek The Lies that Bind: Rethinking Identity van Kwame Anthony Appiah’, vertelt Felgata, terwijl ze het boek uit haar tas haalt. ‘Ik ben me er daardoor nog bewuster van geworden waarom we als maatschappij zo bezig zijn met wie en wat we zijn en zo vastzitten in identiteitspolitiek dat we maar niet voorbij dit debat komen. Hierdoor komen we niet tot een constructieve omarming van onze fluïde identiteit. Met een filosofische benadering zou je kunnen zeggen: ik ben een geboren Nederlander met Marokkaanse ouders, die zich Portugees voelt omdat ik Felgata heet, maar ik pas ook heel goed in New York, Berlijn of Lissabon. Dat zou geen probleem moeten zijn en toch moeten we blijkbaar labelen, etiketjes plakken en iets vinden van elkaar.’

Om een inclusieve samenleving waarin de meervoudige identiteit van het individu omarmd wordt, is het De Kleurrijke Top 100 te doen. De redactie wil de media en het bedrijfsleven inspireren met kleurrijke persoonlijkheden. Kleurrijk staat daarbij niet per se voor kleur, maar veel meer voor een bepaalde mentaliteit. Bekendheid of maatschappelijke status is evenmin een vereiste. Zo stonden in De Kleurrijke Top 100 ook maatschappelijk werkers, leerkrachten en agenten die vernieuwend opereren binnen hun werkveld. De Kleurrijke Top 100 kent witte namen en gezichten. De Kleurrijke Prijs, die in 2012 in het leven werd geroepen, ging herhaaldelijk naar een witte Nederlander. Dat dit in de polemische tijd van identiteitspolitiek tot opgetrokken wenkbrauwen leidt, moge duidelijk zijn.

In het Theater Rotterdam zijn 99 van de honderd namen die zijn verdeeld over tien rubrieken – waaronder media, overheid, entertainment, sport, bestuurders, cultuur en bedrijfsleven – al bekend. De meesten zitten met zichtbare trots in de zaal. Er worden speeches gehouden en er zijn optredens van de elfjarige rapper Lil Tony en stand-upcomedy van de uit Somalië afkomstige verpleegster Khadija Sabriye. In de toespraken van de tweede en derde generatie Nederlanders overheerst dankbaarheid, al klinkt hier en daar ook wat kritiek op de bestaande discriminatie en hardnekkige media-frames. Maar de algemene toon is er een van vertrouwen in de ‘Hollandse droom’. Als je maar hard werkt en je hart volgt kom je er echt.

Het wachten is op de honderdste naam, de nummer één van De Kleurrijke Top 100 2019, die in de uitzending van het achtuurjournaal bekend zal worden gemaakt. Het blijkt tv-presentatrice en journaliste Nadia Moussaid, als ‘personificatie van talent, vrouwelijk leiderschap, intellect en verbinding’. ‘Al die jaren dat Nadia in de media werkt, maakt zij zich hard voor diversiteit, feminisme en gelijkwaardigheid’, aldus het juryrapport. Markant detail: Moussaid was aanwezig bij de eerste lancering van destijds nog ‘Raja’s 101 Kleurrijke Vrouwen’ in 2010 en hoopte ooit eens op de lijst te mogen staan. In haar speech roemt ze Felgata als haar eigen rolmodel, omdat ze als eerste Marokkaans-Nederlandse op tv presenteerde. ‘We zijn er nog lang niet qua diversiteit, als het gaat om kleur en vrouwen in de media’, zegt Moussaid. ‘Het gezicht van een show zijn is niet alles. Er moet nog veel meer veranderen.’

De Nederlandse (nieuws)redacties behoren tot de witste beroepsgroep van Nederland. Volgens een telling van de NRC in 2018 steeg het aantal journalisten met een niet-westerse migratieachtergrond op de negen grootste nieuwsredacties sinds 2015 van 54 naar 82, op een totaal van 1528 redacteuren. In 2015 waren de nieuwsredacties voor 96,8 procent wit, in 2018 gold dit voor 94,6 procent van de journalisten in vaste dienst. Opvallend is dat minderheidsgroepen in de nieuwsberichten en gemaakte items als onderwerp van discussie juist oververtegenwoordigd zijn.

Niet alleen de redacties zijn wit, dat geldt ook voor de gasten aan de praattafels van de televisie. Die zijn ook nog heel vaak man. Zo blijkt uit onderzoek van NPO-ombudsman Margo Smit die de talkshows Pauw, Jinek, Laat op 1, M en De wereld draait door gedurende het seizoen 2017/2018 volgde. Het totale gemiddelde van tafelgasten bestond voor 67,6 procent uit mannen; slechts 9,9 procent van de tafelgasten was van niet-westerse afkomst. Smit noemt in haar onderzoek De Kleurrijke Top 100 expliciet als tool om ‘media te inspireren met kleurrijke persoonlijkheden en de link te leggen met een netwerk waar zij niet zo snel toegang toe hebben’. Smits conclusie is dat ‘talkshows in hun huidige vorm niet aan de diversiteitseis voldoen’. En laat het nu precies deze conclusie zijn die Felgata en Ouaziz in 2010 tot het maken van een eerste lijst aanzette.

Ik volg Raja Felgata en Khalid Ouaziz enkele maanden in hun werkzaamheden voor De Kleurrijke Top 100. Naast de lancering organiseren ze ook verschillende malen per jaar De Kleurrijke Salon in Internationaal Theater Amsterdam waar een zeer uiteenlopende groep sprekers – van koks tot pr- en marketingprofessionals – over hun vaak bijzondere weg vertellen: van statushouder tot succesvol ondernemer of van burn-outpatiënt naar topcoach. Ons eerste gesprek vindt plaats in een Thais restaurant op de Overtoom, vlak bij het Concertgebouw waar Felgata net als hoofd pers en pr aan de slag is gegaan. De maaltijd is volledig veganistisch, want het echtpaar is trots ‘vegan moslim’, een groeiende trend onder jonge hoogopgeleide islamitische Nederlanders. Er wordt druk en enthousiast gepraat, maar zodra het over De Kleurrijke Top gaat, schemert er een zweem van moeheid op de gezichten.

‘Dit wordt waarschijnlijk de laatste lancering’, verzucht Ouaziz. Het is zwaar, hard en niet altijd even dankbaar werk, dat van alle kanten kritiek oplevert. ‘Na alles wat we hebben gedaan merk ik dat we in Nederland nog steeds niet klaar zijn voor het debat over kwaliteit en kleur. We komen maar niet verder dan het argument “het moet gaan om kwaliteit”. Niemand stelt echter vragen over kwaliteit bij een redactie of bedrijfstop die alleen uit witte mensen bestaat. Die wordt als vanzelfsprekend beschouwd. Maar zodra er meer dan twee of drie Nederlanders van kleur werken op een plek, of aangenomen moeten worden, ligt het kwaliteitsargument als eerste op tafel.’

De Kleurrijke Top is van rebels grapje een waar fenomeen geworden. Waar het ook al weer allemaal begon? ‘In 2009’, begint Felgata. ‘Ik kwam thuis na het voordragen van een column bij de Opzij Top 100 in Pakhuis de Zwijger. Ik stond in een zaal vol topvrouwen en ik dacht alleen maar: ik zie mezelf niet terug. Bij thuiskomt zei ik tegen Khalid: “We gaan een eigen top maken.” Het was eerst nog een vrouwenlijst en er zaten ook witte vrouwen tussen, zoals Petra Stienen en Kirsten van den Hul.’

Ouaziz vult aan: ‘Kleurrijk zit voor ons in denken en handelen. Als iemand op een heel andere manier zijn of haar werk invult en daarmee een belangrijk rolmodel is voor anderen hoort zo iemand voor ons bij een kleurrijke beweging. De herkenning zit ’m niet alleen in de kleur, maar juist ook in de opstelling.’ Het is deze inclusieve aanpak die De Kleurrijke Top 100 van andere initiatieven onderscheidt.

‘Kleurrijk staat niet per se voor kleur, maar veel meer voor een bepaalde mentaliteit’

Een rolmodel zijn heeft voor hen niet alleen te maken met succes, maar ook met de durf je uit te spreken tegen uitsluiting. ‘Iemand kan zwart zijn en op de PVV stemmen en die zou dan op De Kleurrijke Top moeten staan? Nou, nee dus.’ Ouaziz wil daar nog wel een kanttekening bij plaatsen. ‘Soms is goed zijn in wat je doet en op een bepaalde plek en in een bepaalde professionaliteit zichtbaar zijn al een enorme kracht. Een zwarte econoom die op de economie reflecteert is in zichzelf beeldveranderend. Als iemand zich dan ook nog eens over specifieke kwesties uitspreekt is dat een bonus, maar we moeten de stille helden niet vergeten.’

De Kleurrijke Top 100 onderscheidt zich ook door de ruime aandacht voor lhbtiq-personen. De in Alkmaar geboren Ouaziz was de eerste Marokkaans-Nederlandse dj van house en draaide op zijn zeventiende al plaatjes in de beruchte Club Roxy, waar de opstandige Felgata graag stiekem uitging – haar ouders mochten dit niet weten. House en gay night life gingen in de jaren negentig hand in hand en de jonge Marokkaanse dj uit de provincie, die later een wereldhit scoorde met I’m From Holland (Where The F**k You From?), groeide op in de meest vrijgevochten clubscene van Nederland. Trots toont de nu kaalgeschoren Ouaziz mij een oude foto van zichzelf met een weelderige bos haar achter de draaitafels van de Roxy.

‘De legendarische DJ Dimitri bood mij de kans om in de Roxy te staan’, vertelt hij. ‘Hij hoorde mij als zestienjarige draaien in een lokale discotheek net buiten Alkmaar. De Roxy was het absolute Europese walhalla van de house, dus hell yeah dat ik er kwam en er dolgraag wilde draaien. Ik voelde me er nooit niet op mijn gemak. Het was eenheid, letterlijk: diversiteit. Ik heb nooit een druppel gedronken, nooit aan drugs gedaan. Dus ik zat daar nuchter te draaien en had er de tijd van mijn leven.’

‘Tegenwoordig willen de meeste jonge heteroseksuele Marokkaans-Nederlandse mannen niet in een gaybar worden gezien’, merk ik op.

‘Dat is de reden waarom ik het enkele jaren geleden als hoofdredacteur van De Kleurrijke Top 100 en als dj die ooit begonnen is in die scene belangrijk vond om te draaien op de eerste Marokkaanse boot tijdens de Pride. Ook om het statement te maken: these are our people.’

Ouaziz brak eerst door als DJ Khalid en later als Casablanca Connect en Mr Oasis. Hij draaide over de hele wereld, maar was ook werkzaam voor de NTR, waar hij als redacteur en producent talent mocht scouten en muzikanten produceerde voor de Top 2000. ‘Veel artiesten gingen zelfstandig werken, omdat de grote labels geen oog voor hen hadden. Je moest het hebben van elkaar, het was een gunfactor, je gaf elkaar het podium.’

Ouaziz was de eenling in een witte wereld. Voor Felgata gold hetzelfde. Zij was de eerste Marokkaans-Nederlandse presentatrice op AT5 en later opnieuw bij Goedemorgen Nederland. ‘Mensen zeggen wel eens: “Je was te vroeg.” Ze vonden mijn aanwezigheid een lastige spiegel. In m’n eentje heb ik oorlogen gevoerd. Dit is mijn intrinsieke motivatie, want ik heb deze strijd zelf meegemaakt. Ik heb bij Goedemorgen Nederland gevochten als een leeuw om als redacteur en verslaggever inhoudelijk het verschil te maken, maar ook om bijvoorbeeld op de ochtend van het Suikerfeest de tafel te mogen dekken met thee en zoetigheden, aangezien ook de ramadan een onderdeel is van de Nederlandse samenleving. Nou, de mailtjes stroomden binnen, want dit was de KRO. “Hallo, dit is Goedemorgen Marokko niet.”’

Nadia Moussaid, winnares van De Kleurrijke Top 100 2019, 28 februari© M.E. Amrani

De eerste Kleurrijke Vrouwenlijst werd in september 2010 gepresenteerd. Felgata en Ouaziz trouwden nog geen maand later. ‘Twee enorme producties in dezelfde tijd’, lacht Felgata. Een Marokkaanse bruiloft mag in aard en omvang gerust een productie heten. ‘We trouwden in een botanische tuin. Driehonderd mensen. Mannen en vrouwen gemengd door elkaar. Khalid gaf een verrassingsoptreden en kreeg iedereen aan het dansen.’ Ouaziz: ‘Zelfs onze ouders hebben we op hiphop los gekregen.’

De eerste lijst was ludiek bedoeld. ‘Als tegenhanger van die van Opzij en tongue in cheek tegen de gevestigde orde schoppend. Zelf uitgebracht, zelf gefinancierd in een oplage van duizend exemplaren’, zegt Felgata. Een jaar na de gewraakte Opzij Top 100 presenteerde het echtpaar in dezelfde locatie hun lijst, die geheel in stijl werd overhandigd aan destijds Opzij-hoofdredacteur Margriet van der Linden. De reacties op de Kleurrijke Vrouwenlijst waren zo overweldigend dat ze besloten haar uit te bouwen tot een lijst voor alle genders, inclusief De Kleurrijke Prijs.

‘We hebben met De Kleurrijke Top aan het begin gestaan van de discussie rond representatie’, vertelt Felgata. ‘Dat noemden wij toen nog niet zo, omdat het besef er nog niet op die manier was. Zelfs bij ons kwam dat pas later, maar we hadden het wel in handen.’ Ouaziz valt in: ‘De terminologie was voor ons secundair. Het ging bij ons vooral om de intentie en de boodschap en daar legden we onze focus op. We wilden integer zijn in wat we deden en zo veel mogelijk mensen met zo veel mogelijk beroepen en achtergronden naar voren schuiven. Juist om ze in het vizier te brengen van al die mensen die zeggen: “We kunnen ze niet vinden.”’

De Kleurrijke Top 100 werd lang door de media genegeerd. Ouaziz: ‘Er waren lovers, die van ons hielden vanwege waar we voor stonden. Maar je had een heleboel sceptici die voor het eerst geconfronteerd werden met een diverse samenleving, gebundeld, vol kwaliteit, krachtig, die ook niet zaten te wachten op de erkenning van de gevestigde orde. De media konden de brutale toon wel waarderen, maar hadden ook zoiets van: nou ja, deze mensen hebben ons blijkbaar niet nodig om hun stem te laten horen.’

Door de jaren heen vond een kentering plaats en volgden de aanvragen en mailtjes om contactgegevens en nieuwe namen. Ook Nadia Moussaid bevestigt dit na afloop van de lancering. ‘Onderschat het belang van De Kleurrijke Top 100 niet, hoor. Ik heb met eigen ogen gezien dat die lijsten echt door redacteuren worden gebruikt. Dit wordt echt gevolgd’ – ze toont me haar telefoon – ‘as we speak stromen de felicitaties van collega’s binnen.’

Maar er is nog veel verandering nodig. Ouaziz: ‘Elk jaar denk ik echt non-stop bij het samenstellen van de lijst: hoe kan het dat deze mensen nooit aan de praattafels hebben gezeten.’ Felgata spreekt van luie journalistiek. ‘Ik werd vorige week nog gebeld door een niet nader te noemen redacteur van een niet nader te noemen NTR-programma met de vraag of ik kon helpen met kleurrijke tafelgasten. Mijn antwoord: doe je werk, De Kleurrijke Top kun je gewoon online doorbladeren.’

‘Toen Sylvana Simons op één kwam heeft een aantal belangrijke sponsors zich teruggetrokken’

‘De Kleurrijke Top 100 word steevast enkele weken na lancering als papieren magazine naar alle grote nieuwsredacties en talkshowredacties gestuurd en daarnaast naar een groot aantal overheidsinstanties en maatschappelijke organisaties. Daarnaast is de lijst online en via de app beschikbaar en kan iedereen deze vrij raadplegen’, zegt Ouaziz. ‘En dat wordt ook gedaan.’

Ondertussen is De Kleurrijke Top een ware beweging geworden, waarbij genomineerden uit zichzelf zelf ook weer namen aandragen uit hun specifieke discipline of beroepsgroep. Felgata vertelt: ‘Met een redactie van zo’n tien tot vijftien freelancers maken we over een periode van tien maanden tijd een longlist van zo’n drie- tot vierhonderd personen die er uitschieten met het werk dat ze voor en achter de schermen doen. Daarbij weten mensen ons ook zelf te vinden en krijgen we voortdurend nieuwe namen aangedragen. Daarna begint het grote selectieproces.’ Ouaziz: ‘We zitten in netwerken en communities. Dat is onze kracht als platform. We zijn een schakel in al die communities.’

De twee hoofdredacteuren spreken van ‘kleine overwinninkjes’ in de vorm van een commissielid, een bestuurder, een spreker, een Tweede-Kamerlid of ondernemer die via de lijsten gevonden wordt. ‘Achter de schermen gebeurt heel veel’, zegt Ouaziz. ‘We hoeven niet altijd show and tell te doen. De kracht zit ’m wat er op de achtergrond gebeurt. Dat er dingen in beweging zijn gezet. We vieren ons succes later en op een andere manier.’

Voor Felgata kwam het mooiste compliment van Humberto Tan. ‘Hij noemde onze Top de meest realistische lijst van Nederland.’ Het is een uitspraak die ze trots hebben overgenomen.

M aar beweging gaat niet zonder schuring. Bij het volgende gesprek word ik thuis uitgenodigd. Khalid Ouaziz heeft uitgebreid gekookt – veganistisch natuurlijk. Het gesprek gaat een laag dieper. Met de toenemende aandacht voor diversiteit en inclusie en de groeiende polarisatie nemen ook de aanvallen en de spanning toe. Woedende reacties bijvoorbeeld waarom ze geen lijst voor ‘witte’ mensen maken. Raja Felgata: ‘Ons antwoord: die bestaan al. Namelijk elke andere lijst.’

Elk jaar zijn er weer relletjes over met name witte personen die niet op de lijst zouden mogen staan. Zo ontstond er ophef tijdens de lancering in 2016 toen Marianne Zwagerman op de lijst stond en tijdens het programma een column voordroeg. ‘We vonden haar uitgestrekte been en scherpte wel interessant’, zegt Felgata. ‘Maar op het moment dat ze op ons podium veelvuldig het n-woord gebruikte – iets waar we geen regie over hadden en we wat van tevoren echt niet wisten – werden wij geconfronteerd met onze eigen naïviteit en hebben we ons echt genoodzaakt gezien onze eisen wat aan te scherpen.’

Dat Peter R. de Vries ook nog op nummer één stond was voor velen de druppel. Twitter ontplofte. ‘Je hoeft die persoon niet leuk te vinden’, zegt Ouaziz erover. ‘Maar niemand kan ontkennen dat Peter R. de Vries zich echt heeft ingezet tegen racisme, islamofobie of bijvoorbeeld Zwarte Piet. Hij zet zich met z’n hele hart in voor de vluchtelingencrisis op een van de grootste podia in Nederland. Dat hóeft hij niet te doen en het wordt hem door velen niet in dank afgenomen. Maar hij doet het wel.’

‘Hij is heel geliefd bij Marokkaanse Nederlanders. En waarom is dat? Omdat hij een kleurrijk hart heeft en tegelijk binnen kan komen bij de Gerard Jolings in dit land’, vult Felgata aan.

De harde kritiek en het Zwagerman-incident leidden wel tot grondige zelfreflectie. Felgata: ‘We zijn en blijven een lijst voor iedereen van zwart tot wit. Maar iemand die wit is heeft wel iets meer gedaan om echt de verbinding te zoeken met de rest van de samenleving.’

Zwarte activisten mogen boos zijn over de witte aanwezigheid op de lijst, op het moment dat Sylvana Simons in 2017 op nummer één werd gezet worden de sponsors onrustig. ‘Sponsors zouden het initiatief moeten steunen, niet de keuze voor de uiteindelijke nummer één. We hebben altijd harde afspraken over onze journalistieke onafhankelijkheid gehad. Dat ging goed tot Sylvana Simons op één kwam. Daarna heeft een aantal belangrijke sponsors zich teruggetrokken.’

‘We wisten dat er kritiek zou volgen’, zegt Ouaziz, ‘want het is Sylvana. En mensen vinden daar nu eenmaal wat van.’ ‘Maar hoe gek was het geweest als we vorig jaar niet Sylvana Simons op één hadden gezet?’ vraagt Felgata zich hardop af. ‘Mensen die Peter R. de Vries geweldig vinden, maar Sylvana Simons niet begrijp ik niet helemaal. In hun inzet en strijd staan ze voor hetzelfde.’

In het eerste gesprek weten Felgata en Ouaziz niet of ze na de achtste lancering nog door willen gaan. Nu zegt Ouaziz over de commotie die de lijst oplevert: ‘Je moet je bij dit werk kunnen herpakken en waken voor een slachtofferrol. Natuurlijk worden we geraakt: zakelijk, persoonlijk, emotioneel soms. Maar ik wil niemand die macht of de eer daarvoor geven.’

‘We weten heel goed waarom we dit doen’, zegt Felgata. ‘We willen verandering in de samenleving teweegbrengen, juist omdat we zelf als geen ander weten hoe het is om het gevecht te moeten leveren. We have been there. Door criticasters worden we vaak beticht van etalage-diversiteit, alsof we niet weten waar we het over hebben. Nee mensen, we weten heel goed waar het in essentie om gaat – thank you very much. We waren in onze werkvelden de eersten die ermee werden geconfronteerd. We kiezen voor een bepaalde vorm waarvoor veel activisten niet zouden kiezen, maar wij zijn in de kern zo activistisch als het maar kan, alleen op onze manier. We tonen het palet van de samenleving.’

Tijdens en na de lancering zie ik hernieuwd enthousiasme. De lancering is een succes en De Kleurrijke Top bestaat volgend jaar tien jaar. Eigenlijk een te mooi jubileum om te laten schieten. Met de politieke koersverschuiving na de Provinciale-Statenverkiezingen is de laatste twijfel verdwenen. De vechtlust neemt het over. Het paar was tijdens de verkiezingen op vakantie en landde op Schiphol op het moment dat de verkiezingsuitslag bekend werd. ‘We zaten op een eiland, maar mijn hart was in Nederland. Toen we opstegen had ik nog hoop, maar die was totaal weg bij landing in een land waar de aanval op een Marokkaans gezin in Urk kan gebeuren, waar een schutter in Utrecht om zich heen kan schieten en Forum de grootste partij in veel provincies is. Die verkiezingsuitslag is een voorbode. We moeten er de komende jaren echt hard aan gaan trekken om dit land beter te gaan maken. Deze samenleving lijdt aan een haatpsychose. Als je ziet wat er op sociale media gebeurt, als je kijkt hoe de media Forum eerst groot hebben gemaakt en daar vervolgens weer op reageren en een steeds grotere wig tussen bevolkingsgroepen drijven waardoor er ruimte ontstaat voor de haat en de afkeer jegens de ander…’ Felgata klinkt emotioneel. ‘Het raakt mij als iemand die staat voor verbinding en radicale rechtvaardigheid.’

Maar dan keert het vuur terug. ‘Het werk van De Kleurrijke Top 100 is hierdoor alleen maar belangrijker geworden. En ik zeg dit niet omdat ik het bestaan van De Kleurrijke Top wil legitimeren, maar omdat ik een lans wil breken voor elk initiatief dat staat voor verbinding en inclusie, of het nu nieuwe mediaplatforms, jonge makers, inclusieve politieke partijen of andere initiatieven betreft die voor radicale gelijkwaardigheid staan. Hoe goed en belangrijk de demonstraties tegen klimaatverandering en racisme ook zijn, het politieke effect is nihil. Vooral omdat de media ze niet oppikken, of alleen aandacht geven aan de eenling die dan ongewenste dingen schreeuwt.’

Ze vervolgt: ‘De kracht en de verandering zit ’m in je mediawaarde, je reikwijdte. Dat begrijpen de neoliberalen als geen ander. Baudet heeft geen pr-strateeg nodig. De media doen het werk gratis voor hem. Volgend jaar bestaan we tien jaar en zeker na de boost van positieve reacties na de laatste lancering zien wij slechts een grotere noodzaak van het naar voren schuiven van die positieve, krachtige stemmen, rolmodellen en nieuw leiderschap in de samenleving. Het werk is gewoon niet af.’

Geef een reactie

X