Blog

21 nov / De grootste slachtoffers

De regering van Netanyahu komt met een vroeg cadeau voor chanoeka dit jaar. Een hernieuwde poging om Hamas voor eens en altijd uit te roken en de Gazaren de zee in te drijven.

Gaza heeft het altijd moeilijk gehad sinds Israël’s eerte premier David Ben-Goerion in 1948 unilateraal de onafhankelijkhied van de staat Israël uitriep. Nergens trad het Israëlische leger zo hard op als in deze smalle strook langs de Middellandse-Zee. En nergens werd het leefgebied van de Palestijnen zo snel ingepekrt als in wat door veel mensenrechtenactivissten “de grootste openlucht gevangenis ter wereld” wordt genoemd.

De uitzichtloosheid en zware omstandigheden dreven de Gazaren al vroeg in de handen van islamitische extremisten. De Palestijnse tak van de Egyptische Moslimbroederschap nam in Gaza in de jaren vijfitg en zestig steeds meer gewelddadige vormen aan en de meest bekende afsplitsing – de radicale terreurorganisatie Hamas – wist uiteindelijk de politieke controle in het hele gebeid over te nemen.

Eens democratisch verkozen leek Hamas de winnaarr van de lange strijd tegen de gematigde Fatah-beweging die het bestuur over de Westelijke Jordaanoever overnam. Maar juist de afgelopen jaren brokkelde de publieke steun voor Hamas snel af. Door corruptie en wanbestuur werden de laatste poliiteke illusie van de Paletsijnse kiezer verbrokkeld.

De revolutionaire golf die de afgelopen anderhalf jaar door de Arabische Wereld trok verzwakte Hamas nog meer. Met een wankel regime in grote sponsor Syrië en verstopte toeleveringskanalen via land en zee zag Hamas zich vorig jaar genoodzaakt met aartsvijand Fatah een politieke samenwerking aan te gaan.
De nieuwste aanvallen op Gaza zullen Hamas echter van nieuwe munitiekracht voorzien. Voor elk gedode Palesstijnse strijder komen er twee nieuwe strijders terug. De nieuwste Israëlische operaties bewijzen voor veel conservatieve mosliims het gelijk van de islamitische extremisten. Israël wil geen vrede en zal Palesstijnse burgers en kinderen blijven doden, tot zelfs de laatste Palestijn is vermoord of weggepesst.
Niet alleen in de Palestijnse gebieden brengen de aanvallen op Gaza de gematigde stemmen in een lastig pakket. Ook de Egyptische president Morsi zit met de handen in het haar. Met de hete adem van de Salafisten in de nek ziet het hoogste politieke geizcht van de Moslimbroederschap zich genoodzaakt gezwollen taal uit te slaan.

De machtsstrijd tussen democraten en islamisten lijkt door de laatste Israëlische aanvallen verder in het voordeel van de islamisten uit te pakken. Een regionale oorlog dreigt eens te meer, ook al proberen de overheden van de Arabische buurlanden dit ten alle tijden te voorkomen.

Ondertussen schaart de net herkozen Amerikaanse president zich onvoorwaardelijk achter Israël. De hoop van sommigen dat Obama in zijn tweede termijn zich kritischer tegenover Israël op zal stellen lijkt hiermee al vroeg de grond ingeboord. De Nederlandse overheid – een van de meest pro-Israëlische van Europa die als enige Europese lidstaat eerder dit jaar een gezamenlijk Europees veroordeling van de bouw van illegale nederzettingen binnen de Palestijne gebieden blokkeerde – zal ongenuanceerd de Amerikaanse lijn volgen en weigert zoals gewoonlijks het disproportionele geweld van de Israëlische aanvallen op Gaza te veroordelen.
En zo zijn de 1,7 miljoen inwoners die in een gebied van 365km2 op elkaar gepakt zitten en afgesneden zijn van alles en iedereen weer eens de grootste slachtoffers in het Palestijns-Israëlische conflict. Niemand zoekt een echte uitkomst voor hen. Zolang overheden in belangen in plaats van mensenlevens blijven denken komt er nooit vrede in het Heilige Land en blijft het Palestijnse vraagstuk geen humaan maar een politiek conflict.

3 Comments
  • Judith

    Je bent een fijne auteur om wat van te lezen en dat maakt het de moeite waard om je blogs met tijd en wijlen bij te houden. Valt wat van te leren. Maar wat betreft de inhoud van deze post… Kan het nog eenzijdiger?

    Gemakshalve vergeet je alle argumenten die ook maar enigszins een perspectief zouden kunnen geven op de beweegredenen van Israël, die -en dat zal iedere Midden- Oosten deskundige beamen- toch wel wat verder gaan dan het willen “vermoorden” of “wegpesten” van iedere palestijn, zoals oa. “veel conservatieve moslims” inmiddels denken. Om maar even een beginnetje te maken: #Khartoum #Fajr 5, #Iran.
    Dat Iran aspect zou ook verklaren waarom bijvoorbeeld de EU en ook de Nederlandse regering (en het NOS) ervoor heeft gekozen om zich vrij positief naar Israël op te stellen. Overigens is je opmerking over de nauwe relatie tussen Israël en Nederland in vergelijking tot Israels relatie met de andere Europese landen ook wel wat achterhaald, denk je niet? Rosenthal en de PVV zijn immers geen onderdeel meer van de regerende coalitie… (Om maar even het PvdA verkiezingsprogramma te citeren: “Nederland stopt met de eenzijdige steun aan Israël in het IsraëlischPalestijns conflict.”)

    En om nog even wat muggen te ziften:
    Overigens handelt Morsi niet heel anders dan Mubarak tijdens Operation Cast Lead. Ja, hij brult een beetje harder en waarschijnlijk zal de grensovergang bij Rafah niet hermetisch afgesloten worden door Egypte (wat verklaart waarom Israel er vandaag/gisteren een luchtoffensief heeft uitgevoerd), maar meneer is nog even bereid om een vredesverdrag te onderhandelen tussen Hamas en Netanyahu als Mubarak. Daar zorgt de (tot nog toe voorwaardelijke) 4.8 miljard dollar van het IMF wel voor.. Egypte is en blijft voorlopig afhankelijk van de VS. Als je er maar genoeg voor over hebt, is alles te koop.

    Beantwoorden
  • Judith

    Beetje ironisch overigens dat je de term “de zee in drijven” gebruikt in één zin met Netanyahu. Als ik het me goed herinner was het een Palestijnse politicus die voor het eerst die term gebruikte.

    Nog even een kleine edit op mijn vorige post:
    Hamas is niet de absolute leider in Gaza en dat is ze hoogstwaarschijnlijk ook nooit geweest. Met haar retoriek weet ze zich te profileren als de absolute ‘top’ van de politieke elite in Gaza, maar ik vraag me af of de linkerhand van Hamas weet waar haar rechterhand mee bezig is. Hamas is een splintergroepering. Zelfs Haniyeh wist hoogstwaarschijnlijk niet dat Gilad Shalit ontvoerd zou worden of waar hij al die jaren verstopt was om maar een voorbeeldje te noemen. Dit openlijk toegeven aan de binnen- en buitenwereld zou echter de zwakke plek van Hamas hebben laten zien en zou waarschijnlijk haar ondergang zijn geweest. Ondertussen lopen groeperingen als de Palestinian Islamic Jihad te azen op de toppositie van Hamas.. Een wapenstilstand tekenen met Hamas verminderd misschien tijdelijk het aantal raketten wat wordt afgevuurd, maar het doet het conflict niet eindigen. En stel dat Israël Hamas zou kunnen uitschakelen, dan zou zij vervangen worden door één van de andere groeperingen. Zoals je zelf al zei, zij het in een andere context; één strijder wordt vervangen met twee strijders. Israël kan niets doen om de strijd met de militante organisaties in Gaza te stoppen en alles wat ze doet -lucht én grond offensieven- zullen wellicht de terreur even doen stoppen, maar niet voor goed… En het allerergste is dat ondertussen de bevolking lijdt. Zowel aan de Palestijnse kant met de vernietiging van infrastructuur en de vele doden en gewonden als aan de Israëlische kant, waar oa. het psychologische effect van -inmiddels meerdere malen per dag- naar de schuilkelders rennen ook niet onderschat mag worden.

    Beantwoorden
    • Monique Samuel

      Om misstanden te voorkomen, ik hanteerde de taal van de extremisten. Ik stel in dit artikel niet dat Israël door zal gaan tot elke Palestijn vermoord is, maar dat deze aanvallen het extremisme in het Midden-Oosten wel in de hand werken.

      Beantwoorden

Geef een reactie

X