Blog

07 mrt / De Belgen zijn jaloers op ons

In een tijd waarin elke Marokkaan een straatterrorist is en nu zelfs de hardwerkende Polen het moeten ontgelden, wat nuance van over de grens. Zoals ik heel nationalistisch op zou willen merken: VIva Hollandia.

Afgelopen weekend was ik Antwerpen.
De stad was grijs en mistroostig. De Grote Markt was opengebroken en al met al leek het helemaal niet op de zomerse stad zoals ik die me van een aantal jaren geleden herinnerde, maar het bier smaakt er goed en het eten is er “zalig”, dus het was evengoed een zeer plezante ervaring.
En dan is er nog die taal: “Kraantjeswater, seizoensgroentjes, tram-terugbaan,” heerlijk. Alsof je in een tijdsmachine stapt.
Dat tijdmachinegevoel kreeg ik zeker in de kelder van een 16e eeuws “hofke” verscholen achter smalle poortjes en Spaans-aandoende binnenplaatsen.
Toen alle gasten waren opgestapt zaten mijn vriendin en ik aan het laatste tafeltje. Er stond oude muziek op die voortdurend kraakte, waardoor het net leek of er een grammofoonplaat opstond. We stonden op en dansten tussen de oude gewelven, tot de vrouwelijke ober binnenkwam. Snel gingen we zitten.
‘U komt uit Nederland?’ vroeg ze zangerig.
‘Ajuin, ja,’ antwoordde ik in plat-Antwerps.
‘Oh dat is zo’n mooi land hè. De mensen zijn er zo aardig. Echt, ik ga daar graag naar toe. Zelfs de buitenlanders spreken er Hollands.’
‘Wablief?’
‘Ja na de buitenlanders hier eh die kunnen onze taal niet, ze integreren ook niet zo. Wè kunnen zoveel leren van uw land.’
‘In Nederland denken heel veel mensen daar helaas heel anders over.’
‘Ze moeten eens hier komen. In de wèk achter het station bijvoorbeeld… Daar komen wij dus niet graag hè. Daar hebt ge alleen maar van die buitenlanders enzo.’
‘Wij? Maar Mevrouw u maakt nu een onderscheid tussen wij en zij, dat zal de integratie niet echt bevorderen.’
Ze stopt met het schikken van de tafelkleedjes en denkt even na. ‘Ja, daar zegt u iets.’
En dan: ‘Maar het is toch echt anders. Als ik in Holland naar een winkel ga word ik altijd netjes gegroet. En voor die buitenlanders bij u hoeft u helemaal niet bang te zijn. Ik zie geen onderscheid hè…’
We eten verder en ze gaat door met het schikken van de tafelkleedjes.
Dan kijkt ze opeens op.
‘Uw Marokkanen zijn zo… hoe zeg ik het… beleefd. Ik begrijp niet goe waarom u in Holland zo negatief bent. Wij zijn hier echt jaloers op u.’

1 Comment
  • Maureen

    Uw Marokkanen.. Hoe schattig. Naïef ook. Niet waar ook. Denigrerend eigenlijk. Ik ‘heb’ er geen hoor. Ik heb een kat.
    Wat zijn zo’n schijnbaar nietszeggende vijf minuutjes veelzeggend zeg.
    Een vrouw met het hart op de juiste plaats. Ze zou het best willen, dat integreren, maar is onmachtig in het geheel. Death fish go with the flow.
    Misschien wil ze eens een tafelkleedje schikken voor haar ‘buitenlandse’ medeburgers. En een kaarsje aansteken.
    Hoe schattig!

    Beantwoorden

Geef een reactie

X