Blog

16 feb / De angst voorbij

Deze column verscheen in de rburiek “In de Wereld” van de Groene Amsterdammmer.

Hamada Saber is een vijftigjarige arbeider uit de onderklasse van de Egyptische samenleving. Hij is geen activist, nochtans een demonstrant van het eerste uur. De misdaden van het voormalige regime van Hosni Mubarak kregen hem de straat niet op, maar nu de economiche malaise in Egypte steeds grotere vormen aanneemt trok deze arme huisvader op vrijdag 1 februari naar het presidentieel paleis om te protesteren tegen de nieuwste belastingverhogingen waar juist de lagere sociale klasses door worden getroffen en tegen het zwakke optreden van President Mohammed Morsi. De huidige Egyptische president wordt door steeds meer burgers een marionet van de Spirituele Gids van de Moslimbroederschap genoemd. Een groot deel van zijn kiezers heeft zich van hem afgekeerd. De Moslimbroeders liggen van links (uiterst seculier) tot rechts (Salafistisch) onder vur en worden van opportunisme, bedrog en zelfs on-islamitisch gedrag beticht.

De partij reageert als een kat in het nauw en grijpt terug naar dezelfde afweermechanismen als het oude regime. Demonstranten worden door baltigiyya of gewapende bendes aangevallen, een geroutineerde groep van zo’n 50 tot 60 jonge onbekende mannen maakt het Tahrirplein stelselmatig onveilig door vrouwen en westerse journalisten aan te randen en te verkrachten, de politie gebruikt steeds agressiever traangas die kilometers ver bereik heeft en enorme zicht- en ademhalingsproblemen oplevert en slaat lukraak op burgers in die met stenen, molotovcocktails en stokken verbeten terugvechten. Op een afstand is het centrum van Cairo ogenschouwelijk een chaos waar gefrustreerde oversekste jongens tegen alles en iedereen tekeer gaan. Maar wie zich in de situatie verdiept ontdekt al snel dat dit een complete vertekening van de werkelijkheid is. Over de hoofden van de gewone Egyptenaar woedt een strijd tussen jeugd en regerende elite, conservatieve en progressieve krachten, overheid en burger, politie en demonstranten, leger en Moslimbroederschap. In deze strijd is alles politiek, ook het seksueel misbruik dat doelgericht wordt ingezet om de steeds sterkere roep van vrouwen in te dammen.

Dat de aanrandingen en verkrachtingen tot politiek wapen behoren bleek in het geval van Hamada Saber die op die noodlottige 1 februari door ordetroepen op de grond werd gegooid, van zijn kleren werd ontdaan, in elkaar werd geslagen en naakt een politiebusje in werd gesleurd. Beelden van Saber’s vreselijke mishandeling werden binnen enkele uren via het internet verspreid en uitgezonden door vrijwel alle commerciële zenders. Een aantal toonaangevende Salafistische politici stelden vrijwel onmiddelijk dat Saber homoseksueel zou zijn en naar de agenten had staan lonken. Een storm van protest volgde. Een dag later was de zwaar toegetakelde arbeider op tv te zien waar hij vanuit zijn ziekenhuisbed stelde niet door de politie maar door de “revolutionairen” in elkaar te zijn geslagen. Samen met de beelden van het excessieve politiegeweld vormde het interview voor velen opnieuw een bewijs dat de regering van President Morsi dezelfde vormen van intimidatie gebruikt als het regime van Mubarak. Met dit verschil dat de media nu alles vrijelijk uitzend en burgers op de nationale televisie hun verhaal komen doen. Zo ook de broer van Saber die zijn familielid opriep niet bang te zijn. “Heel Egypte weet wat je is overkomen en heel Egypte staat achter je.”

Indrukwekkender was echter de speech van zijn eigen dochter. “Pappa ik was bij je, ik heb het met mijn eigen ogen gezien, wees niet bang, je moet de waarhied vertellen, niet de demonstranten maar de politie hebben je dit aangedaan.” Maar de compleet geintimideerde Saber bleef vurig ontkennen en werd zelfs boos op haar.
Een dag later werd de arbeider op laste van de rechter overgeplaatst van het politieziekenhuis naar een publiek ziekenhuis. Zodra de politiebewaking verdwenen was deed hij alsnog zijn verhaal, maar tegen die tijd wilden de meeste Egyptenaren niets meer van hem weten. Opnieuw is het de jeugd die meer moed toont dan de oude generatie. Zij zijn de echte revolutie. Zo ook de dochter van Hamada Saber die nu op handen en voeten wordt gedragen. Zonder enige angst sprak ze zich uit tegen het grootste dominante gezag in Egypte – haar eigen vader.

Monique Samuel

Geef een reactie

X