Blog

22 nov / Dayamu (nee dit is geen yoga-term!) – Het is genoeg

Wat als ik met m’n studie moet stoppen?
Wat als ik ernstig ziek word?
Wat als het hele financiële systeem in elkaar dondert en m’n gel dniets meer waard is?
Wat als m’n woning afbrand en ik al, echt al, m’n spullen kwijt raak?
Wat als er oorlog uitbreekt, ik in de gevangenis beland? Wat als ik iedereen die me dierbaar is verlies?

Ik ben de afgelopen weken gegrepen door het boek‘Naked Spirituality’ van Brian D. McLaren. Zelden ben ik zo geraakt door een non-fictieboek en ik raad het u dan ook allen van harte aan, wat uw religie of levensbeschouwing ook zijn mag – dit boek moet u lezen.
Het is levensveranderd. De mens op z’n kwetsbaarst, God op z’n mooist, religie (welke religie dan ook –McLaren weet de mooiste elementen van Islam, Christendom, Jodendom, Hindoeïsme en Boeddhisme bijeen te brengen) ontdaan van alle dominante dogma’s, starre theologie of irrelevante rompslomp.

In dit boek beschrijft McLaren hoe de Joden bij elke Paasviering de gewoonte hadden (en hebben) om de Heer te danken voor wat Hij geeft, ondanks eeuwenlange vervolging, onderdrukking, discriminatie en hun diepe wens Pasen te vieren in voor hen destijds Bezet Jeruzalem.

Dit zongen ze terwijl ze tijdens het Pesachmaal de exodus uit Egypte vierden:

If God had brought us out of Egypt, dayamu – it would have been enough.

If God had split the sea for us, dayamu – it would have been enough.

If God had provided for our needs in the wilderness for 40 years, dayamu – it would have been enough.

If God had fed us manna, dayamu – it would have been enough.

If God had given us Sabbat, dayamu – it would have been enough.

If God has led us to Mount Sinai, dayamu – it would have been enough.

If God had given us the Torah, dayamu – it would have been enough.

Maar God gaf meer, meer, zoveel meer.

De moderne mens is besmet met het virus van het consumentisme. We willen meer en meer en weten niet meer hoe gelukkig te zijn met bijna niets. Kapitalisme is materialisme met een ideologische onderbouwing. Liberalisme is de overwinning van de cijfers op de gewone man. Ook al draaien bedrijven prachtige winsten, toch worden er 200 of 300 of 400 man personeel ontslagen (de getallen blijven oplopen), want de resultaten betalen zich niet voldoende uit in dividend voor de aandeelhouders en bonussen voor het management.
We zijn verslaafd aan zekerheid en sluiten verzekeringen af van onze geboorte tot ons graf, ja zelfs de stille tijd daarna. Sterker nog onze maatschappij is zo doorgeslagen dat we zelfs over onze dood belasting betalen.
We worden collectief gek gemaakt: mode, auto’s, iPads en een tweede uitbouw als opium voor het volk.
We worden geprogrammeerd om onzeker en afhankelijk te zijn, zodat we niet nadenken, impuls inkopen doen, opeens onze stem op een andere partij uitbrengen en het nooit, nee echt nooit, genoeg is.
Terwijl de laatste regenwouden worden gekapt, de laatste mijnen in Afrika worden leeggeroofd, de laatste olie haastig uit de grond wordt gepompt, de ijsbeer zich aan het laatste ijs vastklampt en de laatste oerdieren het loodje leggen, zijn wij 7 miljard rupsjes nooit genoeg. 7 Miljard die roepen: meer, meer, geef me meer, meer…

Greed is good. Greed is God.
I, I, I… It’s all about I.
But what about me? What about the true me inside?
Do you hear me? Do you see me? Or do you see just another selfish I?

Dayamu – het is genoeg.

Al zou ik nooit meer een stap in de collegezaal zetten, dayamu – het is genoeg.

Al zou ik m’n zicht definitief moeten verliezen (iets wat ik iedere dag vrees), dayamu – het is genoeg.

Al zou al m’n geld waardeloos zijn en ik niets meer kunnen kopen, dayamu – het is genoeg.

Wat als m’n woning afbrand, ik in de bak beland, of morgen in een staat van oorlog wakker word? Dayamu – het is genoeg.

Dit moment, hier en nu, dat ik leef en adem, m’n ogen naar de hemel richt en zie hoe het licht door de wolken gefilterd wordt, de grond onder m’n voeten voel en m’n tenen in m’n warme schoenen kriebelen, hier nu, dat m’n huid tintelt en ik met m’n vingertoppen over m’n armen glijd, ik prachtige muziek hoor, m’n ogen sluit en weet: ik ben geliefd… Ja hier, nu – dayamu, het is genoeg!
Ik denk aan m’n ouders, m’n familie, m’n vrienden en al die onbekenden die toch niet zo onbekend bleken te zijn, die tientallen, honderden bijzondere ontmoetingen, kleine lichtjes op mijn pad…
Dayamu – it would have been enough. It ís enough. And yet I keep on receiving more.

Ik kan me niets mooiers indenken dat dit, dit hier en nu, los van zorgen en tijd, vrij van stress en prestatiedruk, ik haal diep adem, blaas de lucht langzaam uit m’n longen en weet: ik leef en dat is genoeg.|

Ik dank God voor elke seconde in m’n leven.
Vandaag, gisteren, morgen – dank U, het is genoeg.

4 Comments
  • Leenard

    Monique, wat een gave blog!
    Belangrijke reflectieve vraag (voor mij dan) ‘neem ik wel genoegen met alleen God in mijn leven? Is wat hij geeft voldoende?’

    De Nederlandse vertaling van dit boek is volgens mij nog niet beschikbaar?

    Beantwoorden
  • pijpkaneel

    Mooi, heel mooi. Bijna té mooi. Ik zou die rust, die jij beschrijft graag ervaren. Maar hoe kom ik eraan? Ik kijk regelmatig naar de ‘leliën des velds’, maar echt loslaten lukt nog (?) niet…

    Beantwoorden
  • Jeroen Kok

    Dank je wel, Monique, voor het delen van deze woorden.

    Groetjes, Jeroen

    Beantwoorden
  • Paul

    Mooi, Monique! Ik weet niet wie het in Nederlands gaat uitgeven. Jos Douma vroeg het laatst op Twitter…

    Beantwoorden

Geef een reactie

X