Blog

29 mei / ChristenUnie wordt geregeerd door angst

ChristenUnie wordt geregeerd door angst

De ChristenUnie laat zich regeren door angst voor de achterban. Het is tijd voor verandering. Daarom een oproep aan de partij waar ik al sinds mijn vroege jeugd betrokken bij ben. ‘Toon leiderschap!’

André Rouvoet is vertrokken als lijsststrekker van de ChristenUnie. Het jarenlange vertrouwde gezicht van de partij verlaat als nestor Den Haag. Hiermee komt een belangrijke en vormende periode voor de partij ten einde. Tegelijkertijd bood dit een mooie kans om een nieuw fris gezicht naar voren te schuiven die alsnog de vertraagde ingang van de 21ste eeuw in zou luiden. Helaas heeft dat fractie dit niet gedaan. Ze heeft continuïteit verkozen boven leiderschap. Daarmee staat de partij nu stil.

Arie Slob wordt opnieuw de fractieleider. Nu lijkt hij mij een zeer sympathieke en kundige voerman. Ik heb hem meerdere malen van dichtbij meegemaakt en respecteer hem zeer. Hij heeft zijn kwaliteiten eerder getoond en wordt alom gewaardeerd. Maar hij is niet het gezicht die de partij ‘groot’ gaat maken. Hij is niet de man die de heikele punten bij de horens zal vatten en die kiezers terug gaat winnen. Hij is kortom niet de leider die de ChristenUnie nodig heeft.

Ik kan mij niet langer vinden in de koers van de partij. Nu ben ik niet de enige. Binnen PerspectieF, de jongerenbeweging waar ook ik geruime tijd actief voor ben geweest, klinkt regelmatig rumoer. Waar blijven de kansen voor jong talent? De enige jonge stoere parlementariër die de ChristenUnie gehad heeft, Ed Anker (waar ik samen met vrienden en familie nog massaal een voorkeursstem op heb uitgebracht), moest het veld ruimen na de teleurstellende laatste verkiezingen. Bij elke kleine tegenslag, bij elke kleine nederlaag, kiest de partij voor vertrouwde gezichten. Mannelijke gezichten wel te verstaan. Wamt hoewel de Tweede Kamerfractie voor meer dan de helft van uit vrouwen bestaat (chapeau!) is de top (of zogenaamde raad van wijze heren), bestaande uit partijdirecteur, Lijsstrekker, directeur van het WI, voorzitter van PerspectieF en nog een aantal anderen partijprominenten, allen man. Jaren geleden, toen ik werkzaam was bij het Wetenschappelijk Instituut werd hier al regelmatig over geklaagd, maar veranderd is er niets. En ook op hete hangijzers zoals Israël, Europa, de aard van de achterban (welke kerken wel, welke keren niet) en het alom gevreesde H-woord (lees: homokwesties) maakt de partij amper vorderingen.

Met alle gevolgen van dien. Want was het niet juist de ambigue conflicterende opstelling van Andre Rouvoet ten aanzien van het oh zo enge H-woord, die de partij de das omdeed? Zoals de ChristenUnie op dit moment het homostandpunt  verwoordt, is niemand tevreden. De een vindt het niet ver genoeg gaan, de ander vindt het standpunt hopeloos achterhaald. En zo verloor de ChristenUnie op het laatste moment toch nog een zetel, ondanks dat zij geruime tijd op winst stond in de peilingen.
Eigenlijk stond juist de SGP aanvankelijk op verlies, omdat binnen die partij veel PVV-sympathisanten verkeren. Maar de wankele uitspraken van Rouvoet dreef de ChristenUnie-kiezer naar de flanken. De conservatieve tak vond de ChristenUnie op meerdere punten te lichtzinnig en/of te links en stemde alsnog op de SGP – waardoor het zetelaantal van laatstgenoemde Mannenbroeders toch gelijk bleef.

De ChristenUnie moet in gaan zien dat zij politiek op een christelijke grondslag bedrijft en geen Dordtse synode is, die moet oordelen over de handel en wandel van haar partijleden en achterban. Zij moet zichzelf niet opwerpen als super-moreel voorbeeld of beschermheer van de catechismus. Zij moet staan voor politiek met visie, met overtuiging, met een hart. En iedereen die die lijn onderstreept en aan die lijn (mee) wilt werken, zou welkom moeten zijn – ongeacht z’n persoonlijke geloofsbeleving of levensstijl. Immers, we spreken hier over een politieke partij en niet over een kerkelijke denominatie.

Het lijkt mij aan iedere christelijke homoseksueel om zelf te beslissen hoe zij het al dan niet hebben van een relatie aan God verantwoord. Zolang een homoseksueel de partijlijn onderschrijft en God en de maatschappij wil dienen, zou er plaats voor hem (of haar) moeten zijn.

Terug naar de achterban. Terwijl de conservatieve flank naar de SGP uitwijkt, stemt menig progressief maar overtuigd christen (zoals ik) op andere partijen. Met name GroenLinks. Deze laatste partij is zelfs aan het nadenken over een strategie om ontevreden christelijke kiezers naar zich toe te trekken. En met recht – er is een groot links-christelijk gat (pro-milieu, pro-mensenrechten, pro-diversiteit) dat noch door CDA, noch door ChristenUnie gevuld wordt. Met een conservatievere partijtop, rechtsere oriëntatie en anti-Islamitischere houding gaat de ChristenUnie een tijd van stilstand in. De partij laat zich regeren door angst voor de achterban. Maar het hardste geschreeuw klinkt altijd vanuit de (conservatieve) flanken. De gematigde ChristenUnie-stemmer, die redelijk positief staat tegenover de Palestijnse zaak, het H-woord of migratie, laat zich niet horen.

De ChristenUnie moet niet meevaren op de wind van rechts-populisme. Met een steeds rechtser CDA en SGP, zou juist de ChristenUnie en humaan, respectvol, milieuvriendelijk en onbaatzuchtig tegengeluid moeten laten horen.

Ook moet de ChristenUnie zich niet langer op kerkelijke gronden laten begrenzen. De stem van de katholiek, de Kopt (ja zelfs van moslims) is welkom, maar participeren mogen deze mensen niet. Hiermee negeert de ChristenUnie de 1 miljoen christelijke migranten in Nederland. De partij doet tekort aan een gigantische gelovige, betrokken en overtuigde potentiële achterban.

Ik pleit voor een ChristenUnie waarin iedere christen een plaats heeft: protestant of katholiek, hervormd of evangelisch, gereformeerd of Oosters-orthodox. Maar met de ingeslagen rechtsere koers zal de partij de allochtone christen slechts meer van zich vervreemden.

Net zoals ook ik mij steeds meer van de partij vervreemd voel. Want hoe actief ik altijd ook ben geweest, ik heb ondertussen serieuze twijfels bij de partij. Wat heb ik als allochtone, interkerkelijke, lesbische vrouw eigenlijk nog bij deze rechtse conservatieve blanke mannenclub te zoeken? Kan ik nog wel een functie vervullen, binnen de partij waar ik mij altijd zo betrokken bij heb gevoeld? Ben ik nog wel welkom?

Mijn stem zal de ChristenUnie niet groter of kleiner maken. Maar het rommelt bij de achterban. In mijn omgeving wijkt de een na de andere ChristenUnie-stemmer uit. Ook onder christenen is een gegarandeerde stem niet zo vanzelfsprekend meer. En zeker onder de jeugdige kiezers neemt de ontevredenheid toe. Er zijn teveel heikele issues die keer op keer weer met de mantel der liefde worden bedekt. Ik heb het in de werkgroepen van PerspectieF gezien: het Israël-standpunt is een splijtzwam, de Islam een eeuwige bron voor discussie, het oprechte geloof van katholieken een eeuwig twistpunt, het homostandpunt een heikel struikelblok die leidt tot emotie en stress, Binnen de moederpartij is dit al niet veel anders.

Dus bij deze een oproep: ChristenUnie toon moed, laat je oren niet naar een deel van de achterban hangen maar neem de stemmer mee in een grotere en bredere visie voor de toekomst, toon leiderschap en forca – hup vooruit!

12 Comments
  • Jan Hamer

    Het is ook geenszins een democratische partij anders zouden ze vrouwen niet uitsluiten. Je hebt trouwens de vinger prima op de zere plek gelegd, die partij denkt geloof ik dat ze met god’s hulp het zullen maken ipv zelf de koe bij de horens te vatten. Met enkel afwachten bereik je niks. Ook niet al doe je dat al zo’n 2000 jaar.

    Beantwoorden
  • Ovtp

    Hoe lang zijn je standpunten nog houdbaarbinnen een partij waar je weliswaar je politieke wortels hebt maar die je terecht ook kritisch bekijkt.
    Gezien de veranderingen in de eigen ontwikkeling zul je vroeg of laat ergens anders je politieke stek vinden. Wat de partij jou niet biedt zul je er ook niet vinden ben ik bang.
    Wanneer jij geen plek krijgt binnen de cu die er toe doet staat gelijk aan het plaatsen van de lamp onder een korenmaat!

    Beantwoorden
  • Tineke

    Vanwege een deel van de dingen die je beschrijft ben ik inmiddels GroenLinksstemmer, en zelfs GroenLinkslid geworden.
    Ik kom uit een Vrijgemaakt, (later Nederlands) Gereformeerd nest.
    Heb in het verleden nog één keer op het CDA gestemd, op de zogenaamde dissidenten ( begin jaren zeventig).
    Daarna nog gehoopt dat de EVP het zou redden en op Cathy Ubels gestemd. Daarna weet ik het niet allemaal meer, ik denk soms PPR, in elk geval nooit meer CDA, en ook nooit GPV (onder andere vanwege hun Zuid-Afrika standpunt).
    Later wel een paar keer Christen-Unie, toen ze soms toch iets linkser leken te worden, daarvan een paar keer op Tineke Huizinga.
    Bij Europese verkiezingen al lang overgestapt naar GroenLinks (Christen-Unie veel te weinig Europees).
    En bij de laatste gemeenteraadsverkiezingen, Tweede Kamerverkiezingen, Provinciale Staten: als ik me oriënteer via Stemwijzer en Kieskompas, en overzichten van standpunten in Nederlands Dagblad en NRC-Handelsblad: ik zie niet dat ik nog zal terugkeren bij de Christen-Unie.
    Ik ben opgevoed in de sfeer dat je op een christelijke partij zou moeten stemmen.
    Ik ben vanaf dat ik ongeveer 20 jaar oud was, steeds meer gaan zien dat christenen heel verschillende keuzes maken.
    Misschien is het beter om daaruit de consequentie te trekken: zoek een partij die aansluit bij wat volgens jou, vanuit jouw uitgangspunten, jouw geloof de juiste politieke keuzes zijn.

    Ik zag gisteren je tweet over het ND: benieuwd of ze iets van je plaatsen over dit onderwerp.

    Beantwoorden
  • sam

    Als je het rommelen in de achterban verder wil aanwakkeren moet je vooral zo doorgaan. Op deze onrust zit niemand te wachten. Je moet met elkaar afspreken: we zijn en blijven christenen, en er kan verschil van inzicht zijn in politieke koers, maar we hebben de uitgangspunten vastgesteld en we richten ons nu op het realiseren ervan. Dus tegen homo-huwelijk, tegen antisemitisme, tegen islamisering en tegen libertijns gelijkheidsdenken; dus voor het gezin, voor Israel, voor christelijke symbolen en voor christelijke normen en waarden en voor godsdienstvrijheid.
    Als je deze standpunten goed overdenkt, heb je totaal niets bij GroenLinks te zoeken. GL is de tegenovergestelde partij van de CU.
    Blijf CU en zoek nieuwe CU stemmers. Of je nu homo bent of niet, dat heeft er niets mee te maken. Wel hoe je leeft! Daar draait politiek immers om: hoe richten we de samenleving in, hoe gaan we met elkaar om. Dus de levensstijl van stemmers, leden, bestuurders en vertegenwoordigers is 100% relevant. Wie dat wil ontkennen snapt niet waar politiek voor bedoelt is.
    Stem CU, blijf CU en leef CU.

    Beantwoorden
  • Jaap

    De ChristenUnie komt op mij over als een partij die wel een heel erg hoog vlees noch vis gehalte heeft. Ze wil niet links of rechts zijn en op de schaal conservatief-progressief (wat voor een breed scala aan onderwerpen daar dan ook precies onder gerekend mag worden) is de inschatting soms ook lastig te maken. De partij staat soms aan de ene kant van het politieke spectrum en soms aan de andere kant en hierdoor is het soms erg onduidelijk waar ze precies staat. Wat nuance betreft is de ChristenUnie erg sterk, maar de onduidelijkheid die hierdoor ontstaat is politiek dodelijk voor wat betreft het aantrekken van kiezers. Misschien is de partij wel geniaal in de Kamer, het is alleen onverkoopbaar naar kiezers/achterban toe als je identiteit niet duidelijk is. Je kunt je ook afvragen of de ChristenUnie niet vooral een marketingtechnisch probleem heeft (welke punten worden benadrukt en in de spotlights gebracht om kiezers binnen te halen; hoe wordt de partij gepresenteerd). Misschien hoeft er politiek gezien wel niet zoveel gewijzigd te worden en kan er misschien door bijvoorbeeld het woord “sociaal” te vervangen door andere termen die wel iets zeggen al een heleboel winst behaald worden. Ik denk dat er ook goed gekeken moet worden naar welke doelgroepen men aan wil spreken.

    Ik ben zelf een tijdje lid geweest van de ChristenUnie omdat dit de meest logische keus was voor een mainstream evangelicale christen. De CDA was niet christelijk genoeg en de SGP had nogal een zwarte kousen imago, dus dan kom je bij de ChristenUnie terecht. Op een gegeven moment werd het me duidelijk dat de ChristenUnie toch op veel vlakken wel een wat “linksige” partij was/werd waar ik mij als “rechts conservatieve blanke man” (om jouw woorden te gebruiken) niet echt (meer) bij vond passen. Nu zit ik ergens in het midden tussen de drie christelijke partijen met een zekere voorkeur voor de SGP die ik soms wel iets te rechts en te hard vind. De ChristenUnie zou voor mij weer meer in beeld komen als ze rechts conservatief christelijk beleid zou voeren waarbij ruimhartig wordt omgezien naar mensen die zich anders niet goed kunnen redden. Op deze manier kan tevens een herstel optreden in de verhouding tussen de SGP en de ChristenUnie.

    Kiezen voor een progressieve koers is ook een optie, maar dit spreekt de achterban denk ik minder aan. Christelijke waarden zijn over het algemeen conservatieve waarden, maar als het gaat om milieubeleid of andere niet direct levensbeschouwelijke zaken hoeft progressief beleid niet verkeerd te zijn. De zaken die jij noemt zijn voor een groot deel enkel uiterlijke zaken die maar heel weinig met politiek beleid te maken hebben (verjonging, verfrissing, meer vrouwen, intern beleid van de partij, openstelling voor de volle christelijke breedte). Wat deze punten betreft denk ik niet dat er grote bezwaren leven om hier enkele wijzigingen in aan te brengen.

    Beantwoorden
  • Alex

    Het wordt mij niet erg duidelijk welke “vorderingen” Monique graag zou willen zien in standpunten over homoseksualiteit, Israël en “de aard van de achterban”. Ik vind het als evangelische kiezer ook vervelend dat er in de grondslag nog steeds verwezen wordt naar de Dordtse Leerregels, maar een ‘heet hangijzer’ is het volgens mij niet – ik voel me niet minder welkom om mee te doen.

    Ik vind het sowieso nogal misplaatst om te spreken over “vorderingen”, wanneer je het hebt over onderwerpen waarover gewoon verschillend gedacht mag worden, zoals Israël en zoals de relevantie van seksuele oriëntatie binnen verschillende christelijke ‘kringen’ (kerk, school, partij).
    Door je eigen standpunt te positioneren als “vorderingen”, impliceer je dat mensen met een conservatiever standpunt “niet meer van deze tijd” zijn. Dat vind ik een lelijke echo van Pechtold die kerken aanmoedigt om “in te burgeren in de 21e eeuw”.
    Ik vrees dat je met deze aanpak weinig “vorderingen” zult maken, omdat je degenen met een andere mening niet echt serieus lijkt te nemen.

    Hetzelfde geldt voor Israël: welke “vorderingen” moet de partij hier maken? Er zijn ter linkerzijde al genoeg partijen die eenzijdig de “Palestijnse zaak” steunen. Mag er ook een partij overblijven die béide volken een plekje onder de zon gunt, Palestijnen èn Joden?

    Ik beschouw mezelf als een “gematigde ChristenUnie-stemmer, die redelijk positief staat tegenover de Palestijnse zaak, het H-woord of migratie”. Gematigd over de Palestijnse zaak omdat ik èn geen snars geloof van Christian Zionism, èn overtuigd ben dat de Palestijnse onwil om óók een Joodse staat te laten bestaan het grootste obstakel voor vrede is. Gematigd over het H-woord omdat ik niet geloof in goedkope karikaturen over homoseksualiteit (het is geen ‘ziekte’ oid maar ook geen ‘aangeboren en onveranderlijke’ eigenschap zoals geslacht of huidskleur) Gematigd over het H-woord omdat ik zowel geloof in de vrijheid van vereniging die scholen en kerken de vrijheid laat om eisen te stellen aan personeel en leden, als in de volstrekte gelijkberechtiging van homoseksuelen als het gaat om maatschappelijke issues als fiscaal partnerschap, erfrecht, enz. En gematigd over het H-woord omdat ik het met je eens ben dat een politieke partij geen kerk is, en dat zo’n standpunt dus prima door een homoseksueel zou kunnen worden uitgedragen.
    Zijn dit de “vorderingen” die je zoekt, of is het pas een “vordering” als de CU op dit dossier hetzelfde denkt als GL en D66? Daar ben ik oprecht benieuwd naar.

    Als laatste: je doet nogal wat aannames tov de feiten. Als ik het rapport-Schipper lees, is er in 2010 allerminst een exodus richting links-progressief geweest. De feiten over de vertrokken stemmers (Schipper blz. 19):
    -> 33% vertrok naar de huidige coalitie (20% CDA, 7% VVD, 6% PVV), en zelfs 36,5% als je SGP meetelt op rechts. Die 3,5% van de ex-CU stemmers (5000 stemmen) zijn echt niet de reden dat de SGP een tweede zetel in de wacht heeft gesleept.
    -> 30% bleef thuis
    -> 24% vertrok naar progressieve partijen (10% PvdA, 8% GL, 6% D66).
    Dit is significant minder dan wat er naar de coalitiepartijen vertrok. Ik begrijp dus niet waar je je bewering op baseert dat er een enorme markt is voor links-progressieve christelijke politiek.
    Nog minder begrijp ik dat je lijkt te impliceren dat die ‘markt’ overlapt met het enorme aantal migrantenchristenen. Wil je nu echt beweren dat de scheiding progressief-conservatief langs raciale lijnen loopt en dat migrantenchristenen vooral GL en D66 stemmen?

    Het lijkt mij dat je stelling dat de potentiële CU-aanhang vooral op links zit niet wordt gesteund door de feiten. En bovendien: jij bent zelf ook CU-aanhang. Waarom zou de CU haar oren niet moeten laten hangen naar “een deel van de achterban”, maar wel naar een ander deel vd achterban, namelijk het deel dat het met jou eens is?

    Je snijdt goede punten aan, en ik ben met je eens dat de CU veel uitgesprokener mag op zaken als Israël, homoseksualiteit, enz. Maar wat mij betreft zit die “uitgesproken visie” dan meer in een “radical middle” benadering, waarin wij de èchte partij voor de vrijheid zijn die ruimte opeist voor íeders mening en íeders recht van bestaan: Palestijn, Jood, homoseksueel èn christen die homoseksualiteit níet ziet als “ook een prima alternatief”. Als een “uitgesproken visie” tot een kopie van GL, D66 of SGP leidt, laat dan maar. Die partijen bestaan al.

    Beantwoorden
  • Roland

    Dit is de mening van een ongelovige heiden maar ik zie toch weinig “conservatief” in de figuur van Jezus Christus.
    Even aannemen dat Hij werkelijk de inspiratie bron moet zijn voor Christenen en Christelijke politiek.Veel meer een uitermate anti-autoritair links revolutionair figuur, dan rechts conservatief.
    Heb je vijand lief zoals jezelf,als iemand je slaat geef hem dan de andere wang ook,een rijk iemand heeft net zoveel kans in de hemel te komen als een kameel door de oog van een naald,geen simpele oplossingen maar kiezen voor het nauwe moeilijke pad,geef al je bezittingen aan de armen en volg mij,een hekel aan belastingen en centrale macht anarchistische,pacifistische socialist, als je vijand je vervloekt zegen hem dan tja..het lijkt me niet dat Jezus zich echt bezig zou houden met veel van de zaken waar zogenaamd Christelijke politici/partijen zich mee bezig denken te moeten houden.Ik zie Arie Slob en ik denk zeker niet meteen aan Jezus al zal hij ongetwijfeld veel met hem praten in de rustige kantoor ruimtes van de CU.

    Beantwoorden
  • Roland

    Jezus had ook een hekel aan dubbele moraal bij mensen, de bijbel is zelfs meen ik de basis voor het concept van de hypocriet hij die iets slecht vindt voor een ander maar voor zichzelf prima.
    De vlek in het oog van een ander zien maar niet de balk in ze eigen ogen.Imperialisme uit de naam van wat dan ook lijkt me totaal niet passen bij een Christelijke partij of politici.Ook als het gedaan wordt uit zogenaamd humanitaire overwegingen.

    Beantwoorden
  • Roland

    Een SGP die dan een stengere migratie wetgeving voorstaat.
    Daar kan ik op basis van de bijbel verhalen ook totaal niet bij.
    Eerder omgekeerd de bijbel spreekt over dat Christenen ook vreemdelingen waren en dus dat zij de vreemdeling lief moeten hebben.Dus hoe kun je dan als Christen beperkingen opleggen aan immigratie? Om maar niet te spreken over asiel.Jezus was zelf een asielzoeker een minderjarige asielzoeker zelfs.Een AMA zoals dat nu wordt genoemd.

    Beantwoorden
  • Harry Huizing

    ergens in geloven zoals een god en zijn zoon en de rest van de familie , en de islam kerels die maar op de knieen raar doen en al die aanverwante geloven
    mense mense mense dat is mijns inziens de grootste flauwekul wat er bestaat
    besteed de tijd toch met nuttige dingen , dan je één of ander spookverschijning op te laten dringen

    Beantwoorden
  • ahlan bik

    IN het stukje staat:

    “Terug naar de achterban. Terwijl de conservatieve flank naar de SGP uitwijkt, stemt menig progressief maar overtuigd christen (zoals ik) op andere partijen. Met name GroenLinks. Deze laatste partij is zelfs aan het nadenken over een strategie om ontevreden christelijke kiezers naar zich toe te trekken.”

    Sorry hoor, maar heb je Jolanda Sap niet gehoord toen het om abortus ging? (zie http://www.nu.nl/politiek/2450162/rutte-wil-christenbroeders-mild-stemmen.html) Hieruit blijkt dat zij niet wil dat het zelfbeschikkingsrecht van de vrouw wordt aangetast. Zij irriteert zich aan de pro life standpunten van de christelijke partijen. Hoe zij christenen zou moeten trekken met dit soort uitspraken……..

    Beantwoorden
  • Peter

    Ik heb de verkiezingen vanaf 2002 (Pim Fortuyn) Christen
    Unie gestemd, maar vrees dat ik dat deze keer niet meer ga doen. Om voor het grootste deel dezelfde redenen als die jij aangeeft. Jammer, want ik vond bij de Christen Unie onder Rouvoet een partij waar ik wel achter kon staan. Progressief op het gebied van milieu, derde wereld, armoede in Nederland en mensenrechten, terughoudend op de onderwerpen abortus en euthanasie. Binnen de gehandicaptenbeweging was vanaf het begin grote aarzeling tegen de verruiming van de abortus- en euthanasiewet onder Paars.. Niet zozeer uit christelijke overwegingen, maar omdat gehandicapten en chronisch zieken zich doorgaans zeer bewust zijn van wie er dan het eerst op het lijstje staan om geaborteerd of geeuthanaseerd te worden..
    Wat het homostandpunt van de CU betreft dacht ik: er zijn in iedere partij wel standpunten waar ik het niet mee eens ben. Als transgender heb ik van conservatieve christelijke opvattingen ook niet zoveel te verwachten (om het zo maar te zeggen), maar ik vond het homostandpunt geen reden om hen niet te stemmen.
    Maar ja, nu de CU onder Slob een conservatievere koers is gaan varen, denk ik niet meer dat ik hen stem. Ik kan me niet met die koers verenigen. Helaas. Ik denk inderdaad ook dat de CU op deze manier een groot links christelijk gat laat liggen. Terwijl zij wel degelijk een duidelijk onderscheid met het CDA zouden kunnen maken, en de SGP. Dat christelijkheid in de politiek niet tot rechtse, asociale en hypocriete standpunten behoeft te leiden, zoals bij het CDA. Of nog erger bij de SGP.
    Ik weet nog niet wat ik de komende verkiezingen ga stemmen. Groen
    Links ? Ik heb sympathie voor De Linker Wang, maar vind ook binnen GL veel arrogant Verlichtingsfundamentalisme. daar heb ik geen zin in. Of de SP ? Die ik nog als Maoïstische splinter ken, waarvan de gestaalde kaders in Nijmegen in de jaren ’80 glashard zeiden dat homosexualiteit een ‘kapitalistische aberratie’ was, ‘die in het socialisme niet voorkwam’. Ze zijn wel veranderd, die Sp, maar geheel vertrouwen doe ik ze nog steeds niet. En wat moet ik dan met mijn christelijke inspiratie en achtergrond ?
    Kortom: vragen alom. ik ben benieuwd wat ik 12 september zal doen..

    Beantwoorden

Geef een reactie

X