Blog

21 jul / Als vrouw doe je wat je wilt maar alleen in het geheim

Deze column verscheen donderdag 23-7 ook in Trouw.

‘Monique, hey darling, I got a wonderful surprise for you,’ zegt Hagar geheimzinnig. ‘Mijn zussen zijn hier uit Tunesië, Marokko, Libanon en Palestina. En jij gaat ze ontmoeten.’
Hagar is een bloedmooie veertigjarige Eritreese en de voorvrouwe van een feministische actiegroep met takken in het hele Midden-Oosten. ‘Ik verwacht je vanavond om zeven uur.’ Stipt op tijd zit ik in het restaurant, als jongste kan ik me geen foutje permitteren. De gekapte, geparfumeerde, steenrijke dames komen tegelijk binnen. Geen van hen draagt een hoofddoek. Grapjes worden in het Engels gemaakt, serieuze zaken gaan in het Frans.
‘Waar is Monique, waar is ze? Ah, daar, ik ga niemand kussen behalve jou!’ Hagar komt met veel kabaal als laatste binnen. ‘Vanavond zit je naast mij,’ fluistert ze in m’n oor. ‘Welcome to the sisterhood.’ Dan gaan we eten. Althans, er wordt veel besteld maar bijna niets genuttigd. Christine zingt ondeugende Marokkaanse liedjes over opgewonden mannen. ‘We moeten ze onder de douche zetten, dat zal hun pik een optater geven!’ roept Fatima. De overige dames gieren van het lachen. De enige man aan tafel die ons voor de vorm vergezelt, kijkt me ongelukkig aan.
Alle vrouwen zijn gescheiden en dat laten ze merken ook. Van de Arabische man wordt gehakt gemaakt. Alleen een Palestijnse is opvallend stil. ‘Ze gaat naar haar Egyptisch vriendje,’ fluistert een buurvrouw terwijl de vrouw haastig opstaat. ‘Toch zonde,’ mompelen de anderen. ‘Ze was zo sterk, nu is ze verloren.’
Opeens staan de vrouwen op en marcheren richting uitgang. ‘Kom je mee? We gaan drinken,’ fluistert Hagar. ‘Ehhh… het is al laat,’ mompel ik. Het is pas negen uur maar ik moet al thuis zijn.’Bel je familie en zeg dat je bij mij slaapt.’
Hagar’s privéchauffeur brengt me naar het appartement van een Egyptische feministe. Op de tafel staan flessen gin en whisky. ´Kom bij ons zitten,’ roepen de vrouwen tegen mij terwijl ze ontspannen op de sofa’s liggen. ‘Kom vertel ons je verhaal.´ Ik aarzel. Dan gaat mijn telefoon. Van de een op de andere minuut word ik platgebeld. Waar ik ben. Of ik bij Hagar kan logeren? Geen denken aan. ‘Nee Monique, nee, je slaapt niet bij onbekenden, je komt nu naar huis,’ schreeuwt een oom.
Ik sta tussen de bekendste feministen van de Arabische wereld, maar wordt uitgefoeterd als een kind. ‘Het geeft niet,’ fluistert Hagar bij de deur. ‘Toen ik in m’n eentje naar Cairo verhuisde heeft m’n jongste broertje z’n studie onderbroken om een jaar lang op mij te babysitten. Ik ben veertig! En ik ben niet de enige.’ Ze wijst naar de kamer. ‘Dit is ons leven, hoe oud we ook zijn, onze familie laat ons nooit vrij. Zeg gewoon dat het allemaal jouw schuld is, ga niet de discussie aan, kus hun voeten. Doe wat je wil, maar doe het in het geheim.’
Zelfs de feministen van Beiroet en Tunis moeten zich onder toezicht van een mannelijke chaperon in een appartement terugtrekken om hoegenaamd vrij te zijn. En zelfs deze gebekte vrouwen in de veertig en vijftig weten dat als hun vader of broer iets zegt, zij moeten zwijgen. En knikken en slikken, tot de deur weer achter hen dichtgetrokken wordt, tot ze weer in hun gescheiden wereld leven. Hun echte namen noemen in een stukje als dit? Onmogelijk

2 Comments
  • Charlot

    Prachtige column! Dank je wel.
    Ik wil deze graag tweeten en op onze WE CAN facebook plaatsten. Ik neem aan dat dat oké is? Ken je de WE CAN-campagne al?

    Groet Charlot Pierik
    wecan.nl

    Beantwoorden
  • magda

    lol/ ik ben(zoals je weet ook n,gescheiden vrouw)
    had me vast te pletter geamuseerd in dat groepje !!-prachtig beschreven goe het werkelijk is-
    “doe wat je wil maar ih geheim.en onder controele ??is het niet..
    waar gaat dat naartoe met revolutie?? betekent dit vrijheid???

    Beantwoorden

Geef een reactie

X