Blog

19 mrt / OPEN BRIEF aan alle ouders van Nederland

Dit is een brief aan alle ouders in Nederland.

Of uw kind nu al twintig jaar op aarde rondloopt en allang zijn eigen weg ingeslagen is, of u ieder moment een kind verwacht, of uw kind op het punt van bevallen staat – dit is mijn boodschap aan u.
Of u een bakfietsmoeder bent met moestuin op het balkon, of daar een schotelantenne hebt staan, of u iedere zondag in de kerk komt of vrijdag in de moskee bidt, of u denkt ruimdenkend te zijn, of u zelf liever als gelovig bestempeld, leest u dit alstublieft.
Door de jaren heen hebben honderden bezorgde, verontruste, gefrustreerde en wanhopige vaders en moeders mij gevraagd hoe toch met hun kind om te gaan, hoe te accepteren wat blijkbaar maar met moeite te respecteren valt, hoe te steunen daar waar vooral zelf steun gezocht wordt, om zichzelf op de borst te kloppen voor de zelfverklaarde ruimdenkendheid, te delen in de weg naar liefde en erkenning voor het simpele feit dat… uw kind homoseksueel, lesbisch bi-seksueel of transgender is.

Tijdens de pauzes van lezingen en spreekbeurten, in mails en facebook-berichten, sprak u uw zorgen uit, uw angst, uw verdriet. Deed u uw beklag omdat ik op scholen als een tweede Arie Boomsma tieners uit de kast zou trekken (daar waar ik over Arabische opstanden sprak), of prees u mij juist als rolmodel voor uw zoon, dochter, of nicht met mannelijke identiteit of neefje dat zichzelf een meisje noemt.

Eigenlijk vroeg u mij alles wat mijn ouders mij niet vroegen of ooit hebben gevraagd. En tegelijk zei u dezelfde dingen die ik en zoveel LHBTQ’ers in Nederland al een leven lang horen.

Ik ben de vragen vaak uit de weg gegaan. Heb u doorverwezen naar hulporganisaties. Moe, van het vermeende “probleem” dat wij zouden zijn. De “oh zo moeilijke weg” die wij al dan niet zouden kiezen.

Maar hierbij volgt dan toch mijn advies.

Als uw heteroseksuele zoon eindelijk, na lang tobben, innerlijke strijd, schaamte en onzekerheid, opbiecht op een meisje verliefd te zijn, wat zegt u dan?
Reageert u met een oorverdovende stilte, het wegpinken van een traantje? Begint u over de kleinkinderen die u zullen worden afgenomen na een pijnlijke vechtscheiding, die gezien de huidige statistieken, haast onvermijdelijk is? Vertelt u hem dat hij een leven van zonde ingaat? Zijn arm scheef trekt van het kijken naar hardcore porno? Onder de invloed van de verderfelijke commerciële hetero-cultuur vrouwen nog slechts als plat lustobject gaat zien? Schreeuwt u hem toe dat hij waarschijnlijk een SOA oploopt tijdens z’n eerste groepsvakantie met leeftijdgenoten, een meisje een schimmelinfectie bezorgt wegens slechte hygiëne van de door u niet besneden voorhuid, wat bij haar uiteindelijk uitmondt in een ontsteking van de baarmoederhals die later, veel later een ernstige vorm van baarmoederhalskanker oplevert, want ja door toedoen van uw zoon was dit meisje al te jong ontmaagd om nog voor de vaccinatie tegen baarmoederhalskanker in aanmerking te komen? Vertelt u hem dat hij waarschijnlijk vier keer zijn hart moet breken om uiteindelijk een vaste relatie te krijgen? Om die relatie vervolgens eigenhandig om zeep te helpen doordat hij vreemdgaat met z’n secretaresse? Waarschuwt u hem voor de uitwassen van de hetero-cultuur? Het heftige clubleven? De orgies? De parenclubs? Het seks van ieder met iedereen? De lapdances? Paaldanseressen die high van drugs liefelijk voor uw zoon zullen dansen? Vraagt u hem om niets tegen oma te  zeggen, omdat die dit nieuws toch echt niet aankan op haar leeftijd? Vertelt u hem dat hij nog veel te jong is dit te weten? Dat iedereen weleens denkt verliefd te zijn, maar dat dit niets zegt over zijn geaardheid? Spiegelt u hem een leven voor vol eenzaamheid, pijn en gemis? Altijd anders? Altijd afwijkend? Bereidt u hem voor op de reacties uit de samenleving die wel tolerant doet, maar dat toch echt niet zou zijn? Verwijt u hem niet mannelijk genoeg te zijn? Of juist veel te macho? Praat u urenlang met vrienden en familieleden over het heftige nieuws dat uw zoon u net heeft verteld? Want, ja het is toch zo moeilijk voor u en u had het zo graag anders gewild? Slaat u er de heilige boeken op na om te zien dat er honderden, maar echt honderden, malen voor de zondes van het vlees gewaarschuwd wordt? God zijn grote afkeer uitspreekt ovor hoerenloperij, vrije seks, echtbreuk, echtscheiding en seks onder invloed?

En uw dochter dan? Ook zij komt tot het besef dat ze verliefd is op een jongen in de klas. Ze durft het eerst niet te zeggen. Ligt ‘s nachts beschaamd in bed. Haar vriendinnen giechelen vrolijk, maar zij houdt haar mond. Bang dat ze is voor de blikken, haar beste vriend te verliezen omdat hij wellicht zou vrezen dat ze mogelijk verliefd op hem zou zijn? Ze biecht het aan u op, na het eten. Met een rood hoofd. En u? Bent opnieuw stil. Slikken. Nu heeft u twee kinderen die van de juiste kant zijn. U hoofd begint meteen te malen. U had de tekenen eigenlijk wel gezien. Waarom heeft u al die tijd niets gezegd? Misschien had u haar nog kunnen beïnvloeden, haar op andere ideeën kunnen brengen? De wereld is al een boys-world. Dit maakt het er niet makkelijker op. U voorziet een leven van grote moeite. Altijd uitleggen, verdedigen. Dat zegt u ook: hoe erg u het voor haar vindt. Hoe anders u het had gewild. Je hebt geen idee waar je aan begint, mompelt u nog. Je verliest je maagdelijkheid aan een jongen die na een jaar je naam al niet meer weet, maar je wel trots op zijn lijstje van overwinningen zet. Je wordt zwanger van een gast die wegrent zodra je hem het nieuws vertelt en besluit dan maar het kind te aborteren, waardoor je op vijfendertig jarige leeftijd nog steeds geen speeltuin kan zien zonder aan dat mogelijke kind te denken dat daar nooit spelen mocht. Uw dochter zal zich in een wereld begeven waar u niet bij kan, haar niet in kan begeleiden. U heeft geen idee hoe of welke voorlichting haar te geven. Het internet dan. Maar de porno is ook al niet eerlijk, want die richt zich alleen op mannelijk genot. Je zal nooit klaarkomen! roept u nog in een staat van verstandsverbijstering. Voor jij ook maar iets hebt kunnen voelen is dat geslacht weer slap en is hij in dromenland verdwenen. Je zal een leven ingaan van mannelijke blikken, lieve schat. Ongewenste intimiteit. Ogen die je uitkleden. Hanen die dat daadwerkelijk doen. En opnieuw wordt de Heilige Schrift erop open geslagen. Spreuken. Prediker. Romeinen. De vrouw is een dwaas, die de man tot vallen brengt, steeds maar weer in die appel bijt, nog een rib kost ook. Tijdens de bijeenkomst haar mond moet sluiten. De Soena. Hadith, dan. Het hoofd moet bedekt. De lichaamsdelen uit het zicht. De deur door een mannelijk huisgenoot opengedaan. Uw dochter maakt grote kans een afvallige vrouw te worden. Een schande voor uw huis en uw familie. Uw bidt de hemel naar beneden. Schakelt een priester en imam in. Ernstige blikken. Grote zorgen. Uw dochter wordt stiller. Maar af en toe dan toch die glimlach… die blik… en u weet dat ze toch haar eigen weg wel gaat, het is te laat.

U zult dit niet doen. Niet eens denken of zeggen. Pappa, mamma, ik ben verliefd, zegt uw kind al in groep vijf. Op Tom! Op Eva! Op Ahmed! We gaan trouwen! En u lacht. Zegt wel even de deur van de slaapkamer open te laten. Haalt opgelucht adem. Alles zit goed. De natuur doet wat ze doen moet. Gefeliciteerd u heeft een dochter en zoon gekregen, die u weinig zorgen zal geven. Hij speelt gewoon voetbal. Zij gewoon met een pop. Op dat doosje, ja daar past echt zo een dekseltje op.

Maar uw kind is dat niet. Hij blijkt een zij. Zij een het. En wij, wij, zijn uw heteroseksuele droom niet. Dat is geen keuze, nochtans een zelfverkozen weg. Het is een kwestie van zijn en de enige pijn… is dat u niet simpelweg “ik houd van je” zegt.

Nee, niet de “ik zal je niet veroordelen” want dan oordeelt u alsnog. Nee, niet “wat je ook doet ik zal van je houden”, want dit is geen kwestie van doen.

Dit is zijn. Leven. Ademen. Voelen. Liefhebben. Vallen en opstaan. Eten. Bidden. Beminnen. Het volwassen leven beginnen.

Spreek leven aan uw kind. Wie het ook is, wat het ook gelooft, voelt of vindt.

Vul hem met dromen, voedt haar idealen. Spreek geen angst, maar geluk uit. En als u dan gelooft: toon het de liefde van God die ieder verstand te boven gaat, dank Allah voor de eindeloze creatieve dynamiek van Zijn schepping. Dus uw gemeenschap zal met een scheef oog naar u kijken? En de zoon van de buurvrouw dan? Wat heeft hij gedealt, vernielt, wat is zijn strijd? U heeft juist reden om trots te zijn. Uw zoon is de goedheid zelve, hij heeft niets misdaan, hij valt alleen niet op een meid. Maar de kerk dan? Uw dochter mag niet deelnemen aan het kinderwerk. Want ja, kinderen worden nu ook al lesbisch van het zingen van “Jezus is de lieve Herder” – lijkt u dat ook niet wat sterk?

Ik ken ongekend veel jongeren die worstelen, foute keuzes maken, ontsporen, vechten tegen depressie en suïcide, de liefde opgeven uit angst die van hun ouders te verliezen. Ik ken oudere LHBT’ers die een leven van eenzaamheid hebben gekend omdat ze niet de stap durfden te zetten, die zo noodzakelijk was hunzelf te zijn. Ik ontmoet dagelijks gebroken harten, omdat hij niet uitkwam, zij niet durfde, ik alleen achterbleef. Hun weg was inderdaad moeilijk, omdat ze hem niet in durfden te slaan en het meest van al omdat u, ouders, niet achter hen ging staan.

Foto: Mgr. Madhatter (C).

 

5 Comments
  • stryber

    Theologisch gezien leef je in de ultieme staat der Doodzonde: onbekeerlijk en onder voortduring hovaardig een verderfelijk pad volgend, uitgezet door de Grote-Verleider, De-Satan; zonder ook maar een greintje verzet te tonen om tot inkeer te komen. Hierdoor ben je een voorspreekster van De-AntiChtist geworden, (ook al beeld je jezelf in dat je een voorspreker bent); Theologisch-Wetenschappelijk-Biologisch, je leidt mensen naar De-Ondergang….

    Beantwoorden
  • Japhette Bender

    Mooi ❤ gezegd .

    Beantwoorden
  • Rianne Wiesje Kompier

    Prachtig verwoord
    Dank je wel
    Wat een boodschap
    💖

    Beantwoorden
  • moon

    Ik zou open staan voor mijn 2 kinderen. Maar denk inderdaad dat je tegen heel veel weerstand stuit. Helaas. Zag laatst interview Tofic Dibi. Youtube. Met een rapper. Sallahnogwat. Vond heel naar om te zien. Eigen ‘moslimwereld’. Ik zag jou, Mounir, bij Eva Jinek. En toen helemaal in verdediging en overdreven reactie. Ook niet prettig om te zien. Valentijn op tv, vond ik wel super. Als het zo is, dan is het zo. En heb je het te accepteren. Maar niemand wenst ‘het gedoe’zijn/haar kinderen toe…..

    Beantwoorden
  • moon

    Vind trouwens wel dat je vaker op tv moet. Niet perse met dit onderwerp, maar als politicoloog/Egypte. Ook bv Ebru Umar of de vrouw van Wierd Duk….

    Beantwoorden

Geef een reactie

X