Blog

09 nov / 1-1 voor de vrouwen

Na mijn avondschool Arabisch reis ik met twee jonge vrouwen naar Amsterdam. De vrouwen (ik noem ze voor het gemak Merel en Willemijn) zijn elkaars collega en kakelen er op los. Ik kijk van de een naar de ander terwijl ik luister naar hun relatieperikelen en werkroddels.

‘Hé, ben jij getrouwd?’
Opeens veert Merel naast mij op en pakt mijn hand vast. Aandachtig kijkt ze naar de gouden trouwring.
‘Ja.’
Lisa en Willemijn kijken me verbijsterd aan.
‘Maar, hoe… jong was je dan?’
‘Nou, in ieder geval nog geen 18 want dan mag het nog niet.’
Ik grijns.‘Hoe lang al?’
‘Twee jaar…’
‘Twee jaar, twee jaar!’
De vrouwen kijken zo mogelijk nog verbijsterder, hun ogen zijn zo groot als schoteltjes.
‘Ik was 19.’
‘En je man?
’’21, ja… 21 geloof ik.’
‘Vindt je dat niet… vreselijk?’
‘Nee hoor, anderen gaan op hun 19e samenwonen, ik ging op m’n 19e trouwen, voor mij maakt dat geen verschil. Uiteindelijk leef je met z’n tweeën in één huis.’‘Nou, ik vind het een heel groot verschil,’ zegt Willemijn.
Merel knikt.
‘Ja nou, gigantisch.’
‘Ik vind het wel zo fijn om het eerst uit te proberen, om het zeker te weten,’ vervolgt Willemijn. ‘Wat nou als mijn vriend vreselijke zweetsokken heeft die ik steeds moet opruimen…’
‘Als je relatie uitgaat vanwege zweetsokken, dan was er waarschijnlijk vanaf het begin af aan iets mis,’ zeg ik droog.Auw, 1-0 voor de married one!
Ik grijns.
Willemijn kijkt me schaapachtig aan.
‘Ja, ehhh, misschien wel ja.’Dan zwijgen we. Ik staar uit het raam. Vervolgens draait Merel zich toch maar weer naar me toe.‘Maar als je gaat scheiden? Verdelen van spullen, geld, alimentatie… zoveel gedoe.’
‘Spullen verdelen moet je altijd, je hebt één keukentafel niet twee,’ zeg ik. ‘En met kinderen wordt het sowieso vervelend. Of pappa en mamma nou getrouwd zijn of samenwonen, scheiden is scheiden en de kinderen zijn voor de rest van hun leven doodongelukkig.’
Merel en Willemijn kijken elkaar een ogenblik aan. Dan beginnen ze keihard te lachen. Ze slaan op hun benen en geven elkaar een high five….

‘Voor de rest van m’n leven doodongelukkig – het idee!’ lacht Merel terwijl ze de tranen van haar gezicht veegt.
‘Ha ha, ik voel me heerlijk, ha ha, doodongelukkig, ha hoe komt ze erbij!’
Ik kijk ze verbouwereerd aan.
‘Zijn jullie ouders ge…’
‘Ja, ha ha, van ons allebei… en we voelen ons geweldig, niet Merel?’
Ik kleur rood en schuifel met m’n voet onhandig over de grond.
Auw, 1-1 voor de gescheiden samenwoners.
‘Oh,’ zeg ik beduusd.
Ik staar naar het plafond.Ze lachen nog even door.
Dan stopt Merel opeens abrupt en vraagt: ‘Hoe zeg je eigenlijk ‘in’ in het Arabisch?’
Fi, in is fi,’ zeg ik snel. Opgelucht haal ik adem. Gelukkig, in de Arabische taal zijn we allemaal nog vrijgezel…

Geef een reactie

X