Blog

08 jul / Liefde Zonder Labels

Mounir was vroeger Monique. Nu hij als man door het leven gaat, onderzoekt hij zijn seksualiteit opnieuw. Nederland blijkt pijnlijk onvrij in het omarmen van mensen die geen duidelijke keuze maken in gender en liefde.

Het is een vreemde rondleiding, in Club Church op de Kerkstraat te Amsterdam. “Dit is dus een héérlijk hoekje.” Met een charmante handbeweging wijst Gideon op een groezelig kunstleren matras. “Ik zie niet zoveel.” Hij pakt zijn mobiel en schijnt me bij. Een weeë geurcocktail van sperma, bier, zweet en schoonmaakmiddel dringt zich op. Glijmiddel druipt uit de zeepdispensers aan de muren. Ik ben een beetje misselijk.
“Oh en dit is zo romantisch!” Ik kijk in een donker gat, niet veel groter dan een bezemkast. Leren schommeltuig in de lucht. “Hier laat ik me altijd fisten.” Het is maar wat je romantisch noemt. Hij negeert m’n sceptische commentaar en leidt me een trap af. Darkrooms links en rechts. Dan een open ruimte met iets meer licht. “Zijn hier de toiletten?” vraag ik hem. “Nee, dit zijn de plasruimtes.” Een ruime badkamer waar je op en in elkaar mag urineren. Het heeft wel iets weg van een spa. Donkere stenen. Chique gootjes. In het midden staat een open douche.

Queer
Gideon laat me iedere ruimte van de beruchte gay-club zien. Er is nog geen publiek. Het jagen op de dansvloer moet nog beginnen. Het voelt luguber om door de verlaten club te lopen en in darkroom na darkroom Gideon’s wilde avonturen te herbeleven. Maar hij vertelt ze en ik luister, zij het met het schaamrood op de kaken. Ik ben hier om de proef op de som te nemen: heb ik een same-sex attraction? Ergo: val ik nu ik zelf als man door het leven ga, eigenlijk op mannen? Het is een hardnekkig idee dat maar niet uit mijn hoofd wil wijken. Hetero heb ik me als vrouw nooit gevoeld, dus ging ik na een huwelijk met een man en een pijnlijk coming-out proces enkele jaren als lesbienne door het leven. Ik voelde me vanaf dag één queer. Meer man dan vrouw. Meer gay dan wat ook.
Gender en seksualiteit zijn gescheiden zaken. Een zeer masculiene vrouw kan hetero zijn en een zeer feminiene man ook. Hoewel nieuw onderzoek van de Universiteit van Essex aan zou tonen dat vrouwen óf lesbisch óf bi-seksueel zijn, maar eigenlijk nooit hetero. Tja, het verklaart in ieder geval de bovenmatige aandacht die mijn androgene voorkomen genereert. Bi-curious noemen we het fenomeen waarbij het voor vrouwen net zo vanzelfsprekend is om met een vrouw als met een man naar bed te gaan. Of jongens elkaar ook in de club zoenen? Er is een hele scene voor hetero-heren die het willen proberen, maar daarover praten? Nee, de hetero wil niets weten van z’n maten.
Biseksualiteit komt nu eenmaal meer voorkomen onder vrouwen, zeggen ze dan. Iets met stofjes en hormonen en mutaties in de hersenpan. Maar ik denk dat cultuur er meer mee te maken heeft. Waarom hadden de oude Grieken en Romeinen en zoveel Aziatische en Afrikaanse culturen er tot voor kort zo weinig moeite mee?

Macho-man met muskuslucht
In een universele popcultuur waar je je “second bitch on a n•gga” moet krijgen, een trio het nieuwe geil is (met twee vrouwen welteverstaan, met twee mannen is waarschijnlijk nog niet eens hip in 2050), waar de metro-man plaats moet maken voor de macho-man met muskuslucht, lesbische meiden verlekkerd toe worden geroepen, maar homo’s in elkaar worden geslagen, verwordt liefde steeds meer tot een identiteitsstrijd en schermen overheden met roze vlaggen als ultimum van culturele en religieuze superioriteit.

Ik heb weinig op met hokjes en voel me zowel in geaardheid als geslacht ‘afwijkend’. Maakt het feit dat ik nu in transitie ben en als man door het leven ga, me simpelweg hetero? Of valt de vrouw in mij op vrouwen en de man in mij op mannen? Ik heb er geen antwoord op.

Aan Gideon zal het niet liggen. Hij ziet me wel zitten en hij is niet de enige die er zo over denkt. Terwijl de dansvloer langzaam volstroomt willen de flirterige blikken van geen wijken weten, waarna de mannen schrikken bij de afwezigheid van een bobbel in m’n broek. Ik voel me ongemakkelijk bij zoveel testosteron, maar ben hier meer op m’n plaats dan op de lesbische vrouwenfeestjes waar ik tegenwoordig eerder behandeld wordt als indringer of overloper dan één der gelijken.

Lekker duidelijk
Hokjes en vakjes, Nederland blijkt er vol van en dol op. Dus ik ben transgender. Iets anders zou ik vooral niet moeten wezen. En anders hebben de reactie van Jinek en consorten het wel bewezen. “Maar dat is zo lekker duidelijk.” Nee, verstikkend is wat het is. Man én vrouw zijn, of het liefst geen van beiden, iedere vorm van binaire keuze vermijden. Het gaat niet. Ik moet kiezen, iedere dag weer. Ga ik naar het heren- of damestoilet. Ben ik hetero of homo? Sta ik met mijn kop nu wel of niet in een vrouwenblad? En hoe word ik dan aangekondigd? Als ‘Mounir was een vrouw’? Dat was ik dus niet, maar met alle aandacht die ik van de damesbladen krijg, word ik dat nog eens.
Gideon en ik dansen wat, sjansen wat, maar dan lopen er drie dames binnen. Op slag heb ik geen oog meer voor de half ontklede heren. “Het wordt hem niet hè mop,” merkt Gideon teleurgesteld op. “Je gaat helemaal stralen als je naar hen kijkt.” Voorlopig blijf ik aan de meid. Terwijl Zweden kinderen ondertussen opleidt met gebruik van het derde geslacht en je in Australië gewoon een X in je paspoort kan laten zetten, probeert de psycholoog van de genderpoli bij de Vrije Universiteit Amsterdam mij ervan te overtuigen operatief mijn baarmoeder en eierstokken te verwijderen. In Nederland mag ‘een man’ nu eenmaal niet bevallen en moet iedere genetische onduidelijkheid worden vermeden. Of sociaal-maatschappelijke, in dat geval.
Wat een opluchting om door Thailand te reizen. Vrolijk zwaaien op straat. Complimenten van lady boys tot dragqueens, marktvrouwen tot arme boeren. “Handsome man! You vely plenty boy.” Niemand die ik hier hoef uit te leggen wat ik ben. En dat ik borsten heb? “Beautiful boy with beautiful blest.” Ja, ik ben very blessed indeed. Ook in Egypte en Tunesië ben ik nu een man. Geen opmerkingen of vragen. Wel het respect die met het geslacht samenvalt. Het is pijnlijk dat de leden van mijn familie in de armste wijken van Caïro mij beter begrijpen dan mijn Hollandse familieleden hier. Voor hen valt alles op zijn plek nu ze van mijn afwijkende gender weten, voor mijn Nederlandse familie is voor mij juist geen plaats meer.

Eeuw van de labels
Dit is de eeuw van de liefde, de grote vrijheidsstrijd voor alles wat verboden was. Maar het is ook de eeuw van de verpreutsing, de anti-gay wetten, het homohuwelijk en transgenders als modefenomeen en de generatie die voor het eerst minder seksuele partners heeft dan de generaties voor hen. Het is, kortom, de eeuw van de institutionalisering van wat men liefde noemt. Het is de eeuw van de labels, vlaggen en plaketten. De eeuw van het gebroken huwelijk, bejaarden met latrelaties en heel veel seks-chatten.

Echte liefde begint met liefde voor het eigen ik, onze eigen mannelijke en vrouwelijke kanten die ons in staat stellen verbinding met anderen te maken. Vervolgens komt de ruimte en vrijheid om vrij en open te praten. De vrijheid om lief te hebben zonder angst en grenzen. Het meest van al is doorslaggevend de durf om liefde ook echt aan te gaan. Dat is misschien nog wel het laatste oude idee waar we als moderne samenleving het meest achter blijven staan. Trouwen voor het leven? Ik bid God dat ik het eens mag beleven. Wat dat betreft is de liefde lang zo zeker niet.

Mounir Samuel (1989) is een Egyptisch-Nederlandse politicoloog en auteur. In september verschijnt zijn nieuwe roman “Liefde is een rebelse vogel” bij Uitgeverij Jurgen Maas. 

Dit artikel was het coververhaal van het zomernummer van OneWorld Magazine. Meer informatie: klik HIER.
VOOR ONEWORLD houdt Mounir Samuel een vlog bij over zijn transitie. BEKIJK hier de eerste aflevering. 

 

Geef een reactie

X